Carolien van Welij

Home Carolien van Welij

Stilte in de stad

Een zaterdag. Ik fiets over het nieuwe rode asfalt over de Mauritskade. Het is half tien in de ochtend. Geen auto’s, geen scooters, geen...

Het raadsel van het Javaplein

‘Als je in een onbekende stad bent, kijk je dan naar de gebouwen of naar de mensen?’ Ik zat in het lokaal Engels, mijn...

Ukiyo-e

Zo rond half drie op zaterdagmiddag de kruising van het Damrak en de Prins Hendrikkade oversteken: sommige weken kon ik dat. Ik ging op...

Het geluid van een boom

Ik zag een huis rijden. Een schuin dak, muren van glimmende houten planken, ramen met luiken strak in de verf. De vrachtwagen waarop het...

Een bocht

Als ik naar boven loop, van het donkere tunneltje naar het licht op het perron van spoor acht en negen, ben ik iedere keer...

Vos

Ik zag de schim van een vreemde hond in het Diemerpark. Het was ochtend, de wereld was grijs van de mist. Dichterbij zag ik...

Paardenmeisjes

‘Gezocht: penvriendin! Ik houd van brieven schrijven en boeken lezen’ stond in de advertentie. Ik was tien, las die oproep in een krantje in...

Horizon

Af en toe heb ik een horizon nodig. Dat merk ik als ik in IJburg ben. Aan de rand staan, het water ruiken. De...

Bomen

Ik fiets over de Linnaeusstraat. Zoals altijd. Ooit had ik me voorgenomen om vaker te lopen. Dat is rustiger, je ziet meer (wat een...

Ziekenhuis

Als ik een ziekenhuis binnenloop, zou ik willen geloven. Maakt me niet uit welke god, goden of godinnen. Gewoon iets. Ik stap in de...