Home BoekvandeWeek Elisabeth van Nimwegen: ‘Onderdak’

Elisabeth van Nimwegen: ‘Onderdak’

0

1 Er is maar één maand erger dan december en dat is januari. Ik hou niet van december: de opgelegde drukte, het moet gezellig zijn en ook als je daar niet aan mee wilt doen voel je je toch ellendig als je alleen thuis zit (terwijl ik de rest van het jaar een moord pleeg voor een gratis vrije dag). Dit jaar was er wel een lichtpuntje en zoals zo vaak in mijn leven was het een lichtpuntje in de vorm van een boek. Zonder al te veel verwachtingen begon ik half december in Onderdak van Elisabeth van Nimwegen, van wie ik nog niet eerder iets las. En vanaf de eerste pagina overviel me een trillende onrust: hier was een personage aan het woord dat precies wist wat ik dacht, dat woorden kon geven aan mijn gevoel. Het was alsof ik mijn eigen niet bestaande dagboek las. Met dit verschil dat de hoofdpersoon veel moediger is dan ik. (En ze doet het met de taxichauffeur die haar naar Schiphol moet brengen, daar was ik haar even kwijt.)

Goed. Een samenvatting: Andrea, tweeënveertig, man, twee kinderen, moet naar een congres in Finland. Ze gaat naar Schiphol (met die taxichauffeur dus) maar eenmaal daar denkt ze: ze kunnen me wat, ik lijk wel gek, ik ga gewoon níét. Ze sluit zich op in de wc en huilt. Eerst met veel snot en lange uithalen, dan in stilte omdat ze als de dood is dat ze door de beveiliging ‘bevrijd’ wordt. En op die wc werkt ze haar plan uit. Als ze het slim aanpakt kan ze de week die ze eigenlijk in Helsinki moet zijn ook elders doorbrengen. Na ampel beraad besluit ze terug te gaan naar haar eigen huis en zich daar te verschansen in een kast in het rommelhok op zolder. Ze bereidt haar verblijf minutieus voor, ik had respect voor haar huishouden-is-vooruitzien-aanpak.

En daar ligt ze dan, het hele boek, in een donkere kast, met een voordeelverpakking M&M’s onder handbereik, terwijl onder haar de rest van het gezin gewoon het leven leeft. Saai? Nee, loeispannend. Naarmate Andrea meer gedachten met de lezer deelt, ga je haar die week vrij steeds meer gunnen en hoop je dat ze niet betrapt wordt. Die twee sporen – de kans op ontdekt worden en de overpeinzingen – maakten dat ik het boek op twee snelheden las. Ik zat aan de pagina’s geplakt, wist niet hoe snel ik ze moest omslaan, maar de gevoelens van Andrea dwongen me weer tot vertragen. Uiteindelijk ben ik mooie zinnen gaan aanstrepen om mezelf een lager leestempo op te leggen. Dat ik soms hele pagina’s aanstreepte nam ik maar op de koop toe.

Onderdak is een fantastisch knap en beklemmend portret van een vrouw die in een leven verzeild is geraakt waar ze zich niet (meer) thuis voelt. En het is een aanmoediging om niet maar doorgaan omdat het zo hoort, nee, grabbel al je moed eens bijeen en zet alles stil. Laat je ware gevoelens eens de vrije loop – het zal niet altijd leuk zijn wat je dan tegenkomt, maar het is wel bevrijdend.

Of Andrea wegkomt met haar escapade moet u zelf maar lezen. Zoals ik al zei is januari eigenlijk nog erger dan december: grauw, leeg, koud, en ook nu moet je weer van alles. Prima moment om er een paar stekkers uit te trekken en u op te sluiten met dit boek. En een mondvoorraad snoep naar keuze.

_____

Onderdak is geschreven door Elisabeth van Nimwegen
Verschenen bij Uitgeverij Van Oorschot
Edith Vroon is boekverkoper bij Linnaeus Boekhandel, Middenweg 29

Laat een reactie achter

Please enter your comment!
Please enter your name here