Home BoekvandeWeek Het ultieme vluchtboek

Het ultieme vluchtboek

0

‘Nee, ik heb het nog niet uit, maar dit boek is zo goed dat ik voor het einde al durf te jubelen, dit kan niet meer misgaan’

12 Het was alles politiek de laatste weken. Voorbeschouwingen, duidingen, achtergronden, konksi’s en zorgen. Kranten, actualiteitenprogramma’s, gesprekken bij de bakker – het is natuurlijk goed dat politiek leeft, maar ik had het gevoel nergens veilig te zijn. Ik had steeds dat liedje van Jenny Arean en Frans Halsema in mijn hoofd, u weet wel, ‘Vluchten kan niet meer’.

Tot ik een week of twee geleden begon in Schorshuiden van Annie Proulx. En na tien pagina’s (oké, ik overdrijf: na twee) wist ik dat Jenny en Frans ongelijk hadden: vluchten kan nog wel!

Proulx schreef het ultieme vluchtboek: ze trekt je vanaf pagina 1 de woeste wouden van Nieuw Frankrijk in (we schrijven 1693), achter een groepje houthakkers aan die de natuur proberen te bedwingen en steeds meer mogelijkheden zien. (De televisie gaat en blijft uit.) Kapten ze eerst nog om een huis te kunnen bouwen en wat mais te telen, al snel lonken de handelsbelangen en het grote geld. (Het boek wint het van de krant.)

Je volgt de nazaten van het eerste groepje (er wordt wat afgesneuveld in dit boek). Ze waaieren uit, komen in Amsterdam terecht, reizen naar China (je neemt het boek nu toch overal mee naar toe voor het geval je lang moet wachten bij diezelfde bakker), drijven handel met de gehate Engelsen, de belangen worden groter, hun netwerken complexer en Proulx verzaakt nergens. (Je leest nu ook onder het eten.) Geen moment zakt het verhaal in, ze schrijft alsof ze erbij was, de stijl is levendig en bijna nonchalant, om dan elke pagina minstens één keer toe te slaan met een magistraal beeld. Een kapitein die hoge golven ‘honden die voor hun meester uit rennen’ noemt en een man met een baard ‘als een tarweveld’ en dat dan op één pagina – gelukkiger krijg je me niet.

Na een kleine 800 pagina’s levert Proulx de lezer keurig af in 2013 en als u nu begint, denk ik dat tegen die tijd het gesteggel over de formatie wel achter de rug is en het gewone leven weer een beetje zijn loop kan nemen.

Goed, ik ga weer af door de nooduitgang (nee, ik heb het nog niet uit, maar dit boek is zo goed dat ik voor het einde al durf te jubelen, dit kan niet meer misgaan), lekker verder vluchten.

_____

Schorshuiden is geschreven door Annie Proulx
is vertaald door Regina Willemse
en uitgegeven bij De Geus
Edith Vroon is boekverkoper bij Linnaeus Boekhandel, Middenweg