Home Gemist Hoe Siemon Vroom weerhandig.nl werd

Hoe Siemon Vroom weerhandig.nl werd

0

Stel, je hebt het goed voor elkaar: een fijn gezin, een mooi huis, interessant werk. En dan opeens: een herseninfarct. Het overkwam Siemon Vroom op z’n vierenveertigste. Hij vertelt over hoe zijn leven veranderde en hoe hij na een lang herstel zijn nieuwe professionele bestemming vond.

Hella de Groot | Foto’s Dineke Rizzoli | Dwars

Als je Siemon Vroom (55) ontmoet in zijn lichte woning hartje Transvaal schudt hij je hand met links. De gehele rechterzijde van zijn lichaam is sinds zijn beroerte (medische term: CVA, Cerbro Vasculair Accident) verlamd. Lopen lukt dankzij een brace om het rechterbeen. Voorheen rechtshandig doet hij nu alles met links. Moeilijk? Och… relativeert hij: ‘Je leert heel snel, vooral als je geen keus hebt.’

Ervaringsdeskundig
Siemon zet een kopje thee voor me neer terwijl ik me nestel op een leuke houten bank met afbeeldingen van bekende kunstwerken (‘die heeft mijn vriendin voor me gemaakt’). In de opgeruimde woonkamer staan een paar comfortabele banken en handige kasten, fraai en functioneel. Op de tafel bij het raam staat de laptop waaraan ik Siemon vaak zie zitten als ik langs wandel.

‘Als je beperkt bent zit je niet te wachten op een hulpstuk dat je handicap benadrukt’

Hij vertelt dat hij lid is van zo’n tien Facebook groepen waar kennis en ervaringen op het gebied van CVA’s worden gedeeld. En via zijn webshop weerhandig.nl verkoopt hij de hulpmiddelen die het leven van mensen met een handicap (als gevolg van een beroerte of een ziekte als reuma) makkelijker maken. Sterker nog, merkt hij op, het zijn middelen waar hij zelf behoefte aan had toen hij na de beroerte aan zijn moeizame herstel begon, bijna 12 jaar geleden. ‘En ik dacht: als ík er baat bij heb, dan moet het voor een ander in zo’n situatie ook handig zijn.’ De meeste producten in zijn webshop (van greepverdikker tot Zipp-it, waarover later meer) kent hij vanuit eigen ervaring. Met uitzondering van de éénhandige bh…

Andere realiteit
Siemons kortetermijngeheugen mag dan sinds zijn beroerte naar eigen zeggen ‘matig’ zijn, hij herinnert zich nog wel exact wat er gebeurde op die ingrijpende dag, 2 oktober 2007. Als zelfstandig interim manager met als specialiteit Onderwijs was hij pas begonnen bij stadsdeel Zeeburg om een grote opdracht te doen. ‘Ik had er ontzettend veel zin in,’ begint Siemon. ‘Echt een klus om je tanden in te zetten. Het was kwart voor negen ’s ochtends, ik zat tegenover een beleidsmedewerker. Hij zat te bellen en stelde me een vraag waar ik ja of nee op moest antwoorden. En… ik kon geen antwoord geven. Het lukte niet! Ik begreep later dat je verder niets aan me kon zien dus die man zal gedacht hebben, rare knakker is dat! Het duurde een paar minuten, toen is de ambulance gebeld. Wat bleek, bij een beroerte schiet een propje bloed in je hersens waardoor je geen zuurstof krijgt. De ambulance kwam, de verpleegkundige bracht een infuus aan en ik, ik zat in een trip [bijna dood ervaring, red.]. Ik zag mezelf zitten, registreerde alles, vond alles leuk, prettig, interessant… dat veranderde toen ik de trombolyse kreeg, een venijnig goedje waarmee het bloedstolsel in je hersenen kan worden opgelost. Toen ben ik in slaap gevallen.’

De Zipp-it

Daarna belandde Siemon in een realiteit die geheel in het teken stond van revalideren, eerst maanden in een kliniek op de Overtoom, later poliklinisch. Bewegen deed hij aanvankelijk alleen in een rolstoel. Spreken lukte niet. ‘Met mijn zoontje kon ik wel spelen maar niet praten. Dat is heel raar maar een kind – Steven was tien toen het gebeurde – went gauw aan zo’n situatie.’ Met behulp van een logopedist kon hij na twee jaar weer een beetje praten. Pijn heeft hij gelukkig nooit gehad, voegt hij eraan toe, maar hij blijft het wonderlijk vinden hoe hij moet zoeken naar woorden terwijl hij er voor zijn beroerte nooit om verlegen zat. ‘En ik heb nog altijd heel veel moeite met het onthouden van namen, zelfs van mijn eigen zoon.’

Siemon Vroom ondervond ook aan den lijve dat de meeste handelingen die ieder mens dagelijks verricht met twee handen gebeuren. Hij had er maar één. ‘Shampoo in je haar doen, de rits van je jas dichtdoen, een zakje rijst opentrekken… het was niet te doen.’ Naast alle fysieke en psychisch gevolgen waar hij mee te maken kreeg, was er nog een ander probleem: de zelfstandige interim manager zat van de ene op de andere dag zonder inkomen. Zijn vrouw was de dag vóór zijn beroerte als zzp’er gestart. Samen hadden ze afgesproken dat Siemon in de opbouwende fase van haar bedrijf de kostwinner zou zijn. De verzekering die Siemon als zzp’er had afgesloten verschafte hem vijf jaar inkomen op het meest basale niveau. ‘En mijn vrouw heeft zich tien slagen in de rondte gewerkt.’ Hij verhuisde naar de begane grond van hun woning in de Oosterparkbuurt terwijl hij aan zijn herstel werkte. Hun huwelijk overleefde het niet.

Meer dan functioneel
Het huis werd verkocht, en Siemon betrok zijn huidige huurwoning in de Transvaalbuurt waar hij zijn bedrijf weerhandig.nl begon. Eén van de meest opvallende hulpmiddelen uit de catalogus is de Zipp-it, een apparaatje waarmee je met één hand je jas kunt dichtritsen. Siemon Vroom bedacht de Zipp-it zelf. Hij ontwikkelde het in samenwerking met een aantal studenten ergotherapie aan de Hogeschool van Amsterdam tot het functionele prototype dat het nu is. Hij wil het apparaatje nog wel wat verfraaien: ‘Het is prettig als een hulpmiddel er goed uitziet. Hulpmiddelen zijn vaak puur functioneel vormgegeven, als je ze in een ziekenhuis ziet staan schiet je zó in een depressie. Je bént al gehandicapt, waarom moet je er ook nog eens gehandicapt uitzien? Als je beperkt bent zit je niet te wachten op een hulpstuk dat je handicap benadrukt.’ Daarom verplaatst hij zich liever met een aangepaste fiets dan in een scootmobiel. Autorijden doet hij in een aangepaste automaat. In de achterbak legt hij met opvallend gemak de Clax, een inklapbare wagen waarmee hij zijn boodschappen doet.

De buren houden de boekenkast van Siemon Vroom op orde.

De schuren in zijn tuin zijn inmiddels tot de nok toe gevuld met hulpmiddelen, zo kan hij ze snel versturen als er bestellingen binnenkomen. De boeken die eerst in de schuren stonden hebben een plek gevonden in de openbare boekenkast in zijn voortuin. De kast kon met een kleine toelage van de gemeente worden aangeschaft. Bewoners kunnen er naar hartenlust boeken halen en brengen. ‘Ik heb hier geweldige buren,’ zegt Siemon enthousiast. ‘Ze houden de boekenkast op orde en zijn altijd bereid om te helpen. In de Transvaalstraat heerst nog zo’n leuk dorpsgevoel!’ Juist voor een zelfstandige is een goede buur onontbeerlijk.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here