Home Carolien van Welij Horizon

Horizon

0

Af en toe heb ik een horizon nodig. Dat merk ik als ik in IJburg ben. Aan de rand staan, het water ruiken. De kleuren: het blauw, het groen – allemaal  zwaar gedempt door het grijs. Kijken naar de einder. En dan? Nog eens diep ademhalen. Nog even turen naar de bootjes. En dan Blijburg binnenlopen voor koffie. Die behoefte aan een blik op oneindigheid is altijd snel vervuld als het koud is.

Laatst zag ik de film Certain Women. Die draaide alleen nog ’s middags aan de andere kant van de stad. Toen ik er bijna was, viel er een stortbui op me neer. Met een natte broek en doorweekte sokken zat ik bibberend in een koud zaaltje. De film speelt zich af in een besneeuwd stadje in Montana, te midden van eindeloze vlaktes, op de achtergrond de Rocky Mountains. De horizon is alomaanwezig. Je volgt een paar vrouwen: een advocaat, een moeder die zelf een huis wil bouwen, een avondschooldocent, een vrouw die op een paardenranch werkt. Hun levens raken elkaar. Er wordt weinig uitgelegd. Met opperste concentratie keek ik naar de gezichten om te begrijpen wat er niet wordt gezegd. Wat betekent die glimlach? Is het wel een glimlach? En die zucht? Ieder shot heeft betekenis. Ieder geluid vraagt om aandacht. Uit alles spreekt eenzaamheid, en verlangen. Terwijl ik de close-ups in me opnam, dook op de achtergrond steeds weer het lege landschap op, de bergketens in de verte, de horizon. Bijna twee uur zo naar een film kijken – met een blik op de details en tegelijkertijd op de oneindigheid – doet iets met je.

De aftiteling van Certain women verscheen. Mijn sokken waren bijna droog. Ik verliet Montana en kwam terecht in de spits op de Overtoom. Geen rust en ruimte om me nog te wentelen in de beelden van de film. Maar wat er wel gebeurde: die bewuste manier van kijken ging vanzelf door. Ik zag de gezichtsuitdrukking van de gehaaste man met twee kinderstoeltjes, van de vrouw die probeerde over te steken bij het zebrapad. En ik zag in de stad horizonten verschijnen die ik eerder niet had opgemerkt. Als een straat maar lang en recht genoeg is, zie je daar een glimp van die oneindigheid. Hoge gebouwen werden bergketens. Amsterdam werd een landschap.

Iedere keer ben ik verbaasd als ik ervaar dat iets wat precies hetzelfde is gebleven, er toch heel anders uit kan zien. Je ziet een film en het stedelijke Amsterdam wordt een landschap. Je spreekt een vriendin en een probleem is juist de oplossing. Je verandert je blik en de wereld is een andere wereld geworden. Een horizon is soms dichterbij dan je denkt.

Reageren? Dat kan via post@carolienvanwelij.nl

 

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here