Home BoekvandeWeek Johan Harstad: ‘Heterdaad’

Johan Harstad: ‘Heterdaad’

0

50 We stonden voor het raam. Het was laat. We hadden er al een signeersessie (hij dan), een interview, een etentje en een lange autorit opzitten. We stonden voor het raam, de schrijver en ik en we keken door een glazen wand naar het laad- en losplatform van een middelgrote popzaal in het oosten van het land. Er trad een dansgroep op. Het was laat op de avond, en koud. We keken een tijdje zwijgend naar de uitgedachte choreografie, de muziek moesten we erbij denken, of misschien was er geen muziek. En toen begon de schrijver te praten. Dat het voor de dansers waarschijnlijk een heel belangrijk optreden was, ze hadden hard aan de voorstelling gewerkt en maanden gerepeteerd. Voor al deze mensen was dit een avond die ze voorlopig niet zouden vergeten, misschien wel nooit. Wij, binnen, en de toeschouwers buiten, zouden de hele voorstelling morgen weer vergeten zijn. En er liepen er vast een of twee tussen die alleen maar konden denken: als ik maar weet wat ik hierna moet doen, als ik maar weet wat er straks komt.

Ik stond naast Johan Harstad en was een directe getuige van zijn blik. In de weken voorafgaand aan dit weekend had ik me verstopt in zijn papieren blik, al zijn boeken herlezen, zijn favoriete muziek geluisterd, artikelen over hem gelezen. Nu mocht ik met hem op pad.

Ik schrijf dit omdat ik iets goed heb te maken. Het was namelijk zo dat we heel lang backstage moesten wachten. Zo lang dat toen we eenmaal het podium op mochten ik eigenlijk geen zin meer had. Ik had heel erg kinderlijk geen zin. Ik was moe, ik wilde slapen, ik ging die leuke openingsgrap die ik bedacht had lekker niet vertellen. Even zaten we naast elkaar op een groot podium. De zaal was donker, ik zag alleen mijn vriend op de eerste rij zitten die me bemoedigend toelachte. De zaal was verder een zwart gat, hij kon wel leeg zijn.

Johan schonk water in en knoeide vreselijk en daar moesten we allebei om lachen. Het was allemaal veel te huiselijk, maar we moesten een serieus openbaar gesprek voeren. Langzaam kwamen we weer op de juiste netspanning en uiteindelijk kwamen we te spreken over zijn laatste boek: Heterdaad. Een boek dat zo geniaal is en zo grappig, zo slim en zo verdrietig, dat ik het niet makkelijk in één zin kan samenvatten.

Harstad schreef het omdat hij los moest zien te komen uit het Max&Mischa-universum. Alles was hij na Max, Mischa & het Tet-offensief schreef bleek een stiekeme poging terug te keren naar die personages. En dus moest hij iets anders. En zo ontstond Frode Brandeggen, de gefnuikte romancier die uiteindelijk micro-thrillers gaat schrijven, voor mensen met weinig tijd. Harstad liet het werk van Brandeggen bezorgen door professioneel annotator en vriend Bruno Aigner. Het resultaat is dus een even geniaal als geestig experiment, dat je laat lachen en huiveren.

En ja, ik had het gesprek zo laat op de avond moeten beginnen met die goeie grap. Of met te zeggen dat het laat was en dat we moe waren maar er het beste van gingen maken. Maar vooral had ik het gesprek moeten beginnen met te vertellen over wat er achter het podium gebeurde, over de dansers en hun wolkende adem, hun gedachten in klinkende woorden omgezet. Hopelijk heb ik het met dit stukje een beetje goed gemaakt.

Doordat Harstad me even door zijn bril naar de wereld had laten kijken zal ik die avond voorlopig niet vergeten. Misschien wel nooit.

_____

Heterdaad is geschreven door Johan Harstad
Verschenen bij Podium
Edith Vroon is boekverkoper bij Linnaeus Boekhandel, Middenweg 29

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here