Home BoekvandeWeek ‘Laat me niet vallen’ van Willy Vlautin

‘Laat me niet vallen’ van Willy Vlautin

0

4 Willy Vlautin is een van de weinige auteurs van wie ik alles wil lezen. Gelukkig heeft hij precies het juiste tempo: vijf romans in twaalf jaar, dat kan ik bijhouden.

Vlautin schrijft geen vrolijke boeken, altijd gaan ze over mensen die zich staande proberen te houden in de marges van de maatschappij, waar drank, drugs en geweld oplossingen lijken. Vlautin laat zien hoe hard het leven kan zijn, hoe kostbaar ook en – en daarom hou ik oprecht van die man – dat je altijd hoop mag houden.

Toen ik hoorde dat zijn nieuwe roman over boksen zou gaan, moest ik even slikken. Ik weet dat boksen de beste verhalen oplevert, maar ik vind het verschrikkelijk. Ik kan er niet naar kijken, ik kan niet begrijpen dat mensen ernaar willen kijken, ik begrijp er niks van, echt niks.

Met enige terughoudendheid begon ik aan Laat me niet vallen (helaas is het niet gelukt ook maar iets van de schittering van de Engelse titel – Don’t Skip Out On Me – te bewaren in de vertaling): ‘Horace Hopper deed zijn ogen open en keek op de klok: vijf uur ’s ochtends.’

Ik glimlachte. Heerlijk vind ik dat, schrijvers die de regels van de romanschrijfcursus aan hun laars lappen. Iedereen weet dat je nooit een boek mag laten beginnen met iemand die wakker wordt, Vlautin trekt zich er niks van aan. (Ik vind het niet altijd leuk hoor, als schrijvers zich niet een beetje aan de regels houden.) En dan buitelen al snel de soapdialogen over elkaar. Soapdialogen noem ik die gesprekjes tussen personages die voor de lezer belangrijke informatie uitwisselen die ze zelf allang weten. Prima voor een soap, not done in een roman. Maar als je Vlautin ooit een keer over zijn werk hebt horen praten of hem hebt zien optreden, nu ja, dan kun je je gewoonweg niet aan hem ergeren.

Laat me niet vallen gaat over de jonge Horace Hopper die op de ranch van meneer en mevrouw Reese werkt maar droomt van een carrière als profbokser. Door alles wat je van Horace te weten komt heb je de neiging te roepen: ‘Doe het niet Horace! Blijf lekker op de ranch, je bent zo’n goeie jongen, waarom zou je jezelf dit allemaal aandoen?!’ Maar je weet ook: hij gaat het doen, hij móét het doen en hij doet het.

Hij verlaat de ranch en trekt in het tuinhuisje van zijn tante in Tuscon. En hé, hij vindt een baantje, hij vindt een trainer en hij bokst zijn eerste wedstrijden.

Had ik al gezegd dat ik niet van boksen hou? Volgens mij vindt Vlautin het ook een vreselijke sport. Zijn stijl is sowieso sober, maar hij doet geen enkele moeite het wereldje mooier te maken dan het is: de types zijn louche en boksen doet gewoon pijn, of je nou wint of verliest.

Toen ik op een kwart was appte ik een vriend: ‘Het is niet zijn beste.’ Halverwege begonnen mijn ribben pijn te doen. Op drie kwart wilde ik alleen nog maar stil in bed liggen en doorlezen. Het hele boek had ik het gevoel dat ik op punten voor had gestaan, in de laatste ronde ging ik door de knieën, een zuivere knock-out.

Pffft, wat een boek. Ik ga nog maar een keer mijn neus snuiten. En een plaatje draaien van Richmond Fontaine. Zoek die maar even op en kom anders 9 februari naar Tivoli, Utrecht. Hij neemt zijn gitaar mee en zal de titelsong ‘Don’t Skip Out on Me’ vast spelen.

_____

Laat me niet vallen is geschreven door Willy Vlautin,
vertaald door Dirk-Jan Arensman
en uitgegeven door Meulenhoff.
Edith Vroon
 is boekverkoper bij Linnaeus Boekhandel, Middenweg 29