Home BoekvandeWeek Ontroerend en intiem en in zekere zin ook geruststellend en verdrietig

Ontroerend en intiem en in zekere zin ook geruststellend en verdrietig

0

44 Roken vind ik stom en ik heb een verkeersfobie, maar na het lezen van dit boek wilde ik twee dingen: roken en mijn rijbewijs halen. Mijn collega’s moesten hier eerst om grinniken, maar begrepen toen ook dat we hier te maken hadden met een bijzonder sterk staaltje literatuur.

De kracht zit ’m niet in de plot: Leonie Palm belt op een avond aan bij Julius Reither, ze raken aan de praat en besluiten een autorit te maken.

Wat het boek zo bijzonder maakt is de aftastende stijl die Kirchhoff hanteert (weergaloos vertaald door Josephine ‘Rummelplatz’ Rijnaarts). Hij gebruikt geen interpunctie waardoor je niet altijd precies weet wanneer iets hardop uitgesproken wordt en wanneer het bij een gedachte blijft. Daarbij komt dat Reither, uitgever in ruste, steeds zijn eigen woorden wikt, weegt, herneemt, bijschaaft, zoals hij gewend was te doen bij het redigeren van manuscripten.

Meteen in de eerste zin is het raak:

Dit verhaal, dat zijn hart nog altijd breekt, om een uitdrukking te gebruiken die hij nooit zou gebruiken, alleen hier bij wijze van uitzondering, waarmee zou hij het hebben laten beginnen?

En dan, op het einde van het eerste hoofdstuk (tegen mijn gewoonte in citeer ik een hele passage):

[…] En u rookt dus zonder filter.Ja, altijd al.Als u mij binnenvroeg, zou ik er eentje meeroken. Hoewel ik gestopt ben sinds ik hier woon.Dat moet u dan ook zo houden.Is dat u laatste woord?Weet ik veel, zei Reither. Bovendien zie ik niets in lange dialogen. Ook in boeken heb ik er nooit van gehouden. Je vindt ze meestal bij luie vertellers.Maar u en ik, wij zitten hier niet in een boek. Wij staan in uw deuropening.Nee, alleen u. Ik sta binnen. Tenzij u ook binnenkomt. En we er eentje opsteken.

Zo simpel begint het dus. Zo eenvoudig kan het zijn.

Palm en Reither stellen elkaar rake vragen, ze roken, en binnen de kortste keren stappen ze midden in de nacht in haar auto om de zon te zien opkomen boven de Achensee. Ze komen te vroeg en besluiten door te rijden, zonder doel, zonder plan. Twee eenzame zielen in een auto, onderweg naar ergens, die roken en veel zwijgen en alleen op de juiste momenten het beste zeggen.

Van mij hadden ze dagen, weken, maanden door mogen rijden, maar vooruit, dat kan zelfs in boeken niet.

Uiteindelijk sluipt er nog wat engagement in: Reither en Palm nemen op Sicilië – ja, ze rijden helemaal door naar Sicilië – een vluchtelinge onder hun hoede. Ik moest me beheersen het meisje, stoïcijns zwijgend, niet als stoorzender te zien. Toen ze opdook was ik even wrevelig en jaloers: ze kwam tussen Leonie en Julius, maar ook tussen mij en het koppel. Pas in tweede instantie kon ik de ingreep van Kirchhoff op waarde schatten.

Wedervaring is een prachtig bedachtzaam verhaal over eenzaamheid, liefde, je hart openstellen voor jezelf en daarmee ruimte maken voor een ander. Het is ontroerend en intiem en in zekere zin ook geruststellend en verdrietig.

Mocht u na deze aanbeveling naar de winkel gaan: schrik niet van het voorkomen van dit boek. Dit boek had een stofomslagje verdiend, een leeslint, een rustige bladspiegel. Het mocht niet zo zijn, maar u weet ook: never judge a book by its cover. Stel uw hart open en geef het een kans.

Wedervaring is geschreven door Bodo Kirchhoff,
vertaald door Josephine Rijnaarts en
uitgegeven door Lebowski.
Edith Vroon, Linnaeus Boekhandel

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here