Home Exposities Tropenmuseum Junior

Tropenmuseum Junior

0
Op vrijdag couscous in het Tropenmuseum.

Met je paspoort in de hand loop je via de gate het wachtende vliegtuig binnen. Op naar de zon, op naar Marokko. Hier geen krappe vliegtuigstoelen, maar rolkoffertjes waarop we gaan zitten. De crew begint te dansen en te zingen. Zij nemen je mee naar de smalle straatjes in de medina van ZieZo Marokko, de tentoonstelling in Tropenmuseum Junior. En eerlijk waar, zodra je het vliegtuig uitstapt, waan je je in een Arabisch sprookje.

Expositie
Ziezo Marokko

Te beleven tot en 4 maart 2019

‘Salaam aleikoem, welkom in Marokko’

T

ijdens de perspresentatie zijn het bijna alleen volwassenen die in het vliegtuig stappen. Op video maken we kennis met de hoofdrolspelers in de expositie: Esmaa, Fatima, Nasrdin en Yousef. Zij laten bezoekers hún Marokko zien, het land van hun ouders. Begeleid door hun verhalen ga je op avontuur in de prachtig nagebouwde medina. Alles wat je ziet, komt uit Marokko: de deuren, de luiken, elk kussentje, meubelstuk en al het servies in de keuken. Zelfs een heel plein, de Riad, bestaat uit tienduizenden stukjes mozaïek die zijn gemaakt door een familiebedrijf in Marokko.

Kasba bouwen
De kinderen kunnen op drie manieren door de tentoonstelling gaan. Met de hele familie kunnen ze deelnemen aan een Familiereis, een onbegeleid activiteitenprogramma voor alle leeftijden. De jongere broertjes en zusjes die meekomen met de Familiereis, kunnen naar hartenlust met zogenaamd ‘magic sand’ een Marokkaanse kasba bouwen. Weer eens wat anders dan een zandkasteel.

Voor de binnenplaats zijn tienduizenden stukjes mozaïek geïmporteerd

Kinderen die liever zonder ouders op avontuur gaan, doen mee met de Juniorreis, een begeleid activiteitenprogramma, alleen toegankelijk voor kinderen van 6 tot 13 jaar. Daarnaast zijn er op schooldagen de speciale lesprogramma’s voor schoolgroepen. Tijdens de reis volgen bezoekers de route van Esmaa, Fatima, Nasrdin of Yousef. Je kunt de tentoonstelling dus vier keer bezoeken en toch iedere keer een compleet andere reis maken.

De mensen die de groepen begeleiden en de personages in de medina spelen, hebben allemaal een Marokkaanse achtergrond. Ze zijn speciaal voor de duur van deze tentoonstelling aangenomen en opgeleid. Ons groepje wordt begeleid door Hakima Aouragh, uit Amsterdam-Oost. Zij brengt ons naar een knusse woonkamer waar we mierzoete thee krijgen. ‘Salaam aleikoem, welkom in Marokko,’ zegt ze.

Hard nodig
Waarom is gekozen voor Marokko? Veel Nederlanders hebben Marokkaanse vrienden en kopen hun spullen bij Marokkaanse winkels. En was er al niet eerder een tentoonstelling over dit land? ‘Dat klopt,’ antwoordt de conservatrice van Ziezo Marokko die ook aan is geschoven, ‘maar met deze expositie vieren we dat het kindermuseum veertig jaar bestaat. De allereerste tentoonstelling ging ook over Marokko. In de tussentijd is er natuurlijk veel veranderd. Er zijn nu veel Marokkaanse Nederlanders die hier geboren zijn. En inderdaad zijn we bekend geraakt met de Marokkaanse cultuur. Maar er is nog zoveel meer over het land te vertellen!’

Hakima vult aan: ‘Het is ook juist op dit moment heel erg nodig. Er heerst bij veel Nederlanders angst en onbegrip voor onze cultuur. In de media hoor je vooral negatieve berichten over mensen met een Marokkaanse achtergrond. Wij proberen hier het tij een beetje te keren. We hopen mensen mooie dingen over Marokko te leren en daar kun je het beste zo jong mogelijk mee beginnen, dus bij de kinderen.’

Marokko is ongemerkt ook de Nederlandse cultuur binnengeslopen. ‘We hadden hier een schoolklas op bezoek met alleen maar blonde Nederlandse kinderen,’ vertelt Hakima. ‘Plots riep een meisje: “Wallah!” [een Arabische uitroep van verbazing]. Ik vertelde haar dat ze Marokkaans sprak. Ze keek me heel verbaasd aan, dat roepen veel jongeren toch? Zo zie je maar dat we vaak niet eens doorhebben hoe verweven onze culturen zijn.’

Cassettebandje als brief
Na de hartelijke ontvangst gaan we de medina ontdekken. We beginnen in een propvol modezaakje, waar Hakima de bazin speelt. Zij heeft zich na de thee razendsnel omgekleed en kijkt in wanhoop rond naar de rommel in haar winkel. Aan de kinderen de taak om de winkel weer mooi in te richten. Hakima lacht: ‘De schoolkinderen die mij net nog in mijn normale kleren thee hebben zien schenken, hebben niet door dat ik nu verkleed in de winkel sta. Ze geloven dat ik een totaal ander persoon ben.’

De herinneringsboom om de hoek hangt vol voorwerpen. Aan één tak hangt een cassettebandje. Dat zullen nog maar weinig kinderen herkennen. Maar wat is daar zo Marokkaans aan? ‘Dat waren onze brieven vroeger,’ vertelt Hakima. ‘Veel mensen van de eerste generatie die hier kwamen, waren analfabeet. Daarom stuurden we cassettebandjes waarop we onze “brief” inspraken. Zo kon je ook veel meer vertellen dan op papier.’ Een van de journalisten in ons groepje, een jonge Marokkaanse vrouw, lacht. ‘Ja, dan moest je opeens midden in een verhaal het bandje omdraaien.’

Er is nog zoveel meer over het land te vertellen.

In een nis staan kleine flesjes en potjes met olijfolie. Olijfolie is toch typisch Zuid-Europees? ‘Nee hoor,’ antwoordt Hakima, ‘de meeste Marokkaanse families hebben een olijfboomgaard. Wanneer de familie uit Nederland op vakantie komt in Marokko, moet er zeker wat van de olijfolie mee terug in de koffer. En wat is het balen wanneer het dan op is, want geen enkele olijfolie smaak zo lekker als die van de familie.’

In een schoolbus
We stappen in een schoolbusje. De deuren gaan dicht. Hakima klopt op de wand van de bestuurderscabine en roept iets in het Marokkaans. De denkbeeldige chauffeur start de motor. Aan weerszijden trekt een Marokkaans landschap aan de ramen voorbij. We rijden door een woestijn, een kameel kijkt door het raampje naar binnen. Even later zitten we in een stad. Het is een rondje Marokko in een kleine tien minuten.

Het is warm in het busje. Net alsof we echt in Marokko rijden. ‘Normaal stinkt het vreselijk in de schoolbusjes,’ lacht Hakima, ‘nu ruikt het hier nog lekker fris, maar als de tentoonstelling een tijdje loopt, gaat het hier vanzelf net zo ruiken als in de schoolbus daar.’ Een journaliste slaakt een kreet en wijst naar het raam. ‘Dit ken ik! Hier woont mijn familie. Kijk, bij dat strand gaan we altijd zwemmen. Hier vlakbij wonen mijn opa en oma. Ja, bij dat balkon, dat is hun huis!’ De bus is alweer verder gereden en stopt op het kruispunt waar wij ‘ingestapt’ zijn.

De deuren gaan open en we stappen uit. We zijn terug in het museum. Met tegenzin trekken we bij de garderobe onze winterjassen weer aan en wandelen de Nederlandse herfst in.


Tropenmuseum Junior
Linnaeusstraat 2

Tropenmuseum Junior is het kindermuseum van het Tropenmuseum. Een dynamische vormgeving maakt van de tentoonstellingsruimte een totaal andere wereld. De kinderen worden hierin ondergedompeld. De onderwerpen komen tot leven en kinderen nemen actief deel aan de tentoonstelling. Ieders nieuwsgierigheid wordt geprikkeld. Je leert door te doen.


LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here