Home .Mensen maken Oost Wil Merkies werd 86 jaar jong

Wil Merkies werd 86 jaar jong

0

Op 7 februari overleed plotseling op 86-jarige leeftijd Wil Merkies. Twee dagen later verscheen haar vaste pagina, het laatste interview; met Nienke Bruin, interim coördinator van het Centrum Beeldende Kunst. Wil creëerde met haar reeks interviews een tijdsbeeld van de lokale samenleving vanuit haar eigen visie op vooral kritische en actieve mensen.

Tekst Arie van Tol | Foto’s Corrie Groen

De redactievergadering zonder Wil: het is een groot gemis. Want Wil was er altijd. Ruim op tijd kwam ze vooraf bij het koffie zetten haar verhaal doen, en verhalen halen. Tot enkele maanden geleden liep ze meestal, ondanks haar leeftijd, van haar buurtje Wittenburg naar Post Oost in de Wijttenbachstraat. Tijdens de vergadering stak ze de loftrompet over wat voor ’n mooi blad we weer hadden gemaakt. Maar ze kwam ook met kritische noten. Wil zette altijd weer haar ervaring en haar betrokkenheid in.

Nieuwsgierig
Dineke Rizzoli leerde Wil Merkies kennen toen het Amsterdam Museum een aantal mensen uitnodigde om in de Ponteneur over een tentoonstelling rond buurtwinkels te spreken. ‘We spraken al snel met zijn tweetjes af, koffie drinken in verschillende tenten in de buurt. Er was een klik.’ Ze maakte Wil warm voor een rol bij het Geheugen van Oost, later bij Dwars.

Louise van Gil kent Wil Merkies van de tentoonstelling IJzeren Eeuw in het Amsterdams Museum van drie jaar geleden. ‘Ik raakte onder de indruk van haar passie, van haar vuur. Hoe ze haar droom is achterna gegaan: zelfstandig zijn als vrouw.’

Dineke voegt daar aan toe: ‘Ze ging ook met iedereen om, van jong tot oud, van arm tot rijk, van buur tot verre vreemde.’ Louise: ‘Dat klopt, leeftijd deed er niet toe. En gemengd moest het zijn, het publiek. Ze was heel nieuwsgierig, wilde telkens opnieuw andere mensen ontdekken.’

Dineke: ‘En ja, ze kon behoorlijk koketteren over met wie ze zoal omging, met wie ze zoal ooit gesproken had.’

Positief
Louise heeft bij Wil een schrijverscursus gedaan in Post Oost. ‘Zo’n cursus was vooral laagdrempelig en inspirerend. Aan theorie deed ze niet. Streng was ze ook niet. Ze gaf terloops commentaar en gaf veel complimenten. Ze wekte vertrouwen, zorgde dat je durfde.’

Dineke maakt een kanttekening: ‘Ze was misschien soms wel te positief. Deelnemers aan de cursus stuitten elders met hun verhalen soms op wat minder enthousiasme voor hun ontluikend talent. Dat positieve is ook in haar interviews van Dwars goed terug te zien.’

Ze vertelt over het begin van de interviewreeks: ‘Ik heb Wil moeten overtuigen. Ze had het al druk genoeg. Dat we het beiden zo leuk vonden om samen – zij als vragensteller en schrijver en ik als fotograaf – een interview te maken hielp enorm. Ze nam alle tijd. Ze stelde de geïnterviewde eerst op zijn of haar gemak. Ik ben wel eens eerder weg gegaan als het echt meer dan twee uur ging duren. Na afloop gingen we vaak samen eten.’

Louise: ‘Ja, met mij waren de rollen omgedraaid. Ik heb Wil mogen interviewen voor het Geheugen van Oost. Het is te vinden op die site als ‘Economische zelfstandigheid is voor mij het allerbelangrijkste’.

Oud wijf
Wil was de eerste vrouwelijke sportverslaggever en schreef onder andere voor de Volkskrant, het Parool en het Nieuw Utrechts Dagblad. Frits Barend interviewde haar voor het boek ‘De Nederlandse Sportliteratuur in 80 en enige verhalen’. Later werd cultuur meer haar stiel.

Ze was deelnemer aan het televisieprogramma Lagerhuis geleid door Marcel van Dam. Ook deed ze mee aan Leven met de Vijand, waarin ze als maatschappijkritische journaliste tegenover de koningin van de plastische chirurgie Marijke Helwegen werd gezet. In het boek Postcode 1018 portretteert Wil samen met Menno Goosen 45 Amsterdammers uit de buurt.

Als er iets was in de Witte Boei wat de buurt aanging was ze er actief bij betrokken. Ze steunde en zorgde zelf voor culturele initiatieven. En ze gaf haar mening over de ontwikkelingen op het Marineterrein. Ook was Wil was zeer actief in de vrouwenbeweging. Ze was hoofdredacteur van het tijdschrift Vrouwenbelangen en lid van Wijze Oude Wijven (WOUW).

Wil Merkies heeft met haar schrijfcursussen veel schrijvers over de drempel geholpen, ze voldoende vertrouwen en vaardigheden meegegeven om hun verhalen te schrijven voor het Geheugen van Oost. Louise van Lil heeft haar een keer geïnterviewd, de neerslag ervan staat ook op de site. En onder de titel Ajax mijn club schreef ze met onderstaande tekst haar enige eigen verhalende bijdrage aan het Geheugen van Oost.

Ajax mijn club

Met mijn vader ging ik vanaf mijn achtste jaar achterop de fiets naar de thuiswedstrijden van Ajax in het stadion aan de Middenweg. Op de heenweg gingen we langs bij oom Jan en tante Fien in de Zacherias Jansestraat en na de wedstrijd fietsten we naar opa en oma in Diemen. Dat ik 10 jaar later als eerste vrouwelijke sportverslaggeefster in Nederland de wedstrijden van Ajax voor de Volkskrant zou verslaan was toen ondenkbaar.

Ajax speelt nu alweer jarenlang in de Arena in Zuid-Oost. Mijn liefde voor de club is niet veranderd al volg ik de wedstrijden nu vaak ergens in het centrum op een groot televisiescherm.

Aan mijn jaren als sportverslaggeefster bij de Volkskrant bewaar ik mooie herinneringen. Met de mannelijke collega’s van de andere kranten had ik goed contact. De veel oudere mannen wilden mij maar al te graag de spelregels uitleggen maar dat was niet nodig omdat ik ze tot hun verbazing allemaal kende. In de rust ging ik met de journalisten naar de Ajax-kantine waar voor mij ‘die kleine’ een ranja met een rietje werd besteld. De collega’s dronken jonge jenever, een drankje, dat in de 50-er jaren bij journalisten populair was.

Ajax midvoor en aanvoerder Rinus Michels, de latere succesvolle trainer van Ajax en het Nederlands elftal, was mijn favoriete speler. Altijd sportief en …. hij scoorde vaak mooie doelpunten.

De lezers van de Volkskrant waren niet blij met mij. Zij schreven de toenmalige hoofdredacteur Joop Lücker dat ze hun abonnement zouden opzeggen als een vrouw voor de Volkskrant over voetbal bleef schrijven. Op maandagochtend na het gesprek met mijn hoofdredacteur zag ik dat boven mijn verslag Ajax-NEC ’van onze verslaggeefster’ was vervangen door ‘van onze verslaggever’.

Geïnterviewd door Wil Merkies

Namen en uitspraken uit enkele van de veel meer interviews die Wil had met meer of minder bekende personen uit Oost.

Nienke Bruin – CBK (Centrum Beeldende Kunst)
Je kunt zo veel mooie dingen doen aan de Oranje Vrijstaatkade

 Mariska van der Linden – Post Oost / Dynamo
Ik vind het mooi als vrijwilligers doorgroeien naar een betaalde baan

Mohamed Ahmidan El Hassani – Post Oost / Dynamo
Of je nu jong of oud bent, je schaamt je voor de schulden die je hebt gemaakt

Frank de Groot – Luca school
Veel van mijn leerlingen vinden vakantie helemaal niet leuk

Geert ten Dam – College van Bestuur UvA
De relatie tussen onderwijs en onderzoek is verbeterd

Irene Kuiper – actrice / presentatrice Talkshow
Kraakbeen en lijm van onze Dwars door Oost in de Jungle

Liesbeth Jansen – directrice ontwikkeling Marineterrein
Van Marineterrein plek voor iedereen maken

Marli Huijer – filosofe, voormalig Denker des Vaderlands
In ons handelen zijn we over het algemeen gastvrij, al lijkt het in de media anders

Joke Koningh – comité Herdenking Februaristaking / oud-bestuurder Oost
Ik ben best trots op de manier waarop we in Oost met nieuwe Nederlanders zijn omgegaan

Robin Vermeulen – graffiti docent
In Oost wordt helaas veel graffiti verwijderd

Yavuz Tona – computerdokter Y-Bug
De kruising Linnaeusstraat en Polderweg is een ramp, dat moet echt anders

Chris Rademaker – oudste dj in Nederland / ome Chris
Dit is een mooie tijd om oud te zijn

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here