Bezoek 1 | Vera van Amende
Bezoek kan leuk zijn, maar ongevraagde bezoekers zoals de jaarlijkse invasie van mieren, die feilloos de weg naar het aanrecht weten te vinden, zijn minder leuk. In de hele stad kan men op een bepaald moment zien dat de onder de grond levende mieren wakker zijn geworden en de wereld willen verkennen. Dit is te zien aan de bergjes zand tussen de stenen. Het zal wel over het vermenigvuldigen van de soort gaan, wat tegenwoordig lentekriebels heet.
Vorig jaar werd me geadviseerd om vlak achter de tuindeur kaneel te strooien en dat hielp, maar dit jaar vond de volgende generatie mieren kaneel best te verdragen en liep georganiseerd rechtdoor naar het aanrecht. Een nieuw advies: een beetje zout strooien buiten de tuindeur bracht uitkomst.
Bezoek 2 | Vera van Amende
Via de open tuindeuren zijn de fruitvliegjes de hele zomer al ongenode gasten aan huis. Op de witte tegels van de keuken zijn ze goed zichtbaar, maar niet welkom. Zeker niet als er een lekkere, rijpe perzik ligt te pronken. Inmiddels ben ik erg handig geworden om met een natte doek en met snelle en hopelijk rake klappen de vliegjes te verjagen. Dan denk ik toch even aan de Tibetaanse monniken in het Himalayagebergte die, voor ze een stap doen, met een klein bezempje de straat voor hun voeten vegen, zodat ze zelfs het kleinste insect niet kunnen vertrappen met hun voetstappen. De wereldleiders die met bommen gooien op onschuldige mensen, zouden hier veel van kunnen leren.
Bezoek 3 | Vera van Amende
Als het des avonds stil in huis is, met de gordijnen dicht, laat ik de boze buitenwereld via de tv toch weer binnenkomen, maar ontsnap ik soms naar een film. De laatste tijd komt er in de avond om een uur of elf op zijn gemak een muisje achter de televisie vandaan. Heeft overdag zeker veel slaap nodig. De vriendelijke muizenval die ik te leen kreeg en waar ik biologische pindakaas in had gedaan, daar liep de muis met een boog omheen. ‘s Nachts de achterdeur maar weer eens op een kiertje zetten in de hoop dat hij de koele nacht kan waarderen.
Bezoek 4 | Vera van Amende
Ook echte familieleden krijg ik af en toe op bezoek. Omdat de tand des tijds al behoorlijk aan mij geknaagd heeft, moet ik flink de hoogte in kijken en de familie naar beneden bij de welkom-omhelzingen. Een nicht had aangekondigd dat ze mijn badkamer een goede beurt wilde geven. Was aardig bedoeld, maar niet nodig. Gelukkig waren haar goede voornemens bij haar aankomst volledig verdampt. Om haar toch het gevoel te geven dat ze van dienst was geweest, verzon ik een vraagje op mijn computer. Ze kwam gezellig naast me zitten op mijn elegante Italiaanse stoeltje en zakte meteen met een dreun door de zitting, materiaalmoeheid zeker, en zo zat ze met haar gat op de grond, gevangen in het vierkante metalen frame van de stoel. Gelukkig had ze zich niet bezeerd.
