Verleden week was ik op het Piraeusplein. Een bijzonder plein, maar niet heel knus dankzij de gebouwen die eromheen staan. Iets verderop vind je het Barcelonaplein. Ook een flink gebouw, maar mede door de ronde vorm oogt het wel een stuk vriendelijker.
Fokko Kuik
Het mooiste beeld van het gebouw op het Barcelonaplein krijg je vanaf de overkant van het water op de Ertskade: twee rechthoekige delen met daartussen een middengebouw, waarbinnen je het ronde Barcelonaplein vindt.
Een enorm metalen hekwerk
De toegang tot het plein aan de kant van de Levantkade wordt gekenmerkt door een enorm metalen hekwerk van de Belgische kunstenaar Narcisse Tordoir. Binnen de gebogen vorm bestaat dit open hekwerk uit vierkante ramen van 3,30 bij 3,30 meter. In elk van de vierkanten zijn figuratieve voorstellingen van bloemen aangebracht. Terugkerend motief in alle vierkanten zijn de samengebonden gordijnen, waardoor de indruk gewekt wordt dat je ergens naar binnen kijkt.
Het gebouw zelf is een ontwerp van de Belgische architect Bruno Albert. De Belgische koninklijke familie was daar blijkbaar zo trots op dat het gebouw in 1993 officieel werd bezocht door Koning Boudewijn en Koningin Fabiola.
Net als het Kollhofgebouw aan het Piraeusplein bevat ook dit gebouw meer dan driehonderd woningen, oorspronkelijk allemaal in de sociale sector, maar inmiddels zijn er al behoorlijk wat van verkocht aan zittende en nieuwe bewoners.
Gemeenschapsgevoel en geborgenheid
In een bespreking van het gebouw lees ik dat Bruno Albert gemeenschapsgevoel en geborgenheid als uitgangspunt heeft genomen bij het ontwerp van de gesloten woonvorm. Dat is goed gelukt naar mijn smaak. Ook de gele en witte bakstenen die gebruikt zijn rond het binnenplein dragen bij aan de zonnige, mediterrane sfeer.
De wat soberdere toegang tot het plein vanaf de KNSM-laan bestaat uit een zogenaamde luie trap. Ook daar is bij de naam Eerste Steen een kunstwerk aangebracht in de vorm van teksten in het Engels, Frans, Albanees, Marathi (een klassieke taal uit India) en Nederlands. ‘Over het water wonen ook mensen’, staat er geschreven. De maker van dit kunstwerk heet Jouke Kleerebezem. De reden voor zijn keuze van juist deze vijf talen heb ik niet kunnen achterhalen, maar heeft vast te maken met de maritieme geschiedenis van het KNSM-eiland.
