Buiten zwemmen is populair. Dat merkt de vereniging voor vroeg- en laatzwemmen van het Flevoparkbad, waar vrijwilligers het mogelijk maken dat de inmiddels ruim 4000 leden sinds 2014 vóór en na de reguliere openingstijden hun banen kunnen trekken.
Evelien Polter | Foto’s Vereniging Flevoparkbad
Sabine Schleimer is architect en een van de vrijwilligers van de Vereniging Flevoparkbad. Zij is naast haar werk als kassavrijwilliger en -coördinator ook lid van de werkgroep Commissie Toekomst van de Vereniging. Om daar meer over te weten te komen interview ik haar over de renovatie en over het belang van het Flevoparkbad voor de vele bezoekers en leden.
Hoe vaak zwem je per week?
‘In de zomer het liefst iedere dag als het kan en in de winter drie keer per week. Nu het Flevoparkbad gesloten is, wijk ik uit naar De Mirandabad tot het buitenbad daar ook dichtgaat. Of daar in januari opnieuw buiten kan worden gezwommen, is nog niet bekend.’
Hoe raakte je bij de vereniging betrokken?
‘Ik werd 6 jaar geleden door een vriend meegenomen en was op slag verliefd op het bad. Daarom ben ik ook vrijwel meteen vrijwilliger geworden. De vereniging werd opgericht omdat het bad gesloten dreigde te worden en heeft als doel meer mensen naar het bad en aan het zwemmen te krijgen. Dat gebeurt onder andere door het bad voor en na gemeentelijke uren open te houden. Dat bleek een groot succes. In die tijd zag ik het ledental groeien van ongeveer tweeduizend naar meer dan vierduizend. Ik doe ook mee bij de Commissie Toekomst, die zich binnen de vereniging met de fysieke toekomst van het bad bezighoudt. Als architect wilde ik samen met de commissie onderzoeken en begrijpen wat dit zwembad bijzonder maakt en waarom het behouden moet blijven.’
Wat maakt de architectuur zo bijzonder?
‘Bij binnenkomst stap je in een andere wereld. Vanaf het kassahuisje loop je tussen groene wanden met doorkijkjes en hoor je vogeltjes fluiten. Het terrein is geen grote open vlakte, maar een reeks groene kamers: intiem en beschut, terwijl ouders hun kinderen toch in het oog kunnen houden. In een zwembad, waar mensen weinig kleding dragen, is dat gevoel van privacy belangrijk.’
Je stapt in een andere wereld
Wie ontwierp het complex?
‘De architect was Enrico Hartsuyker. Ook zijn vrouw Luzia Hartsuyker-Curjel was architect en volgens hun dochter werd er thuis voortdurend over hun werk gesproken. Zijn vrouw zal dus ongetwijfeld ook invloed op het ontwerp gehad hebben. Zijn Italiaanse achtergrond is zichtbaar in de indeling van het terrein: de kiosk fungeert bijvoorbeeld als centraal ontmoetingsplein, met daaromheen afzonderlijke ruimten voor ligweiden en baden.’ Is het terrein buiten het bad nog altijd volgens het oorspronkelijke ontwerp?
‘Niet helemaal. Oorspronkelijk was er meer lage begroeiing en overzicht; nu staan er hoge bomen. Dat heeft goed uitgepakt omdat veel zwemmers het waarderen dat ze tussen de bomen zwemmen. Zelfs op dagen met duizenden bezoekers maakt de indeling van het terrein de drukte minder voelbaar.’
Hoe verdelen bezoekers zich over het terrein?
‘Elke zone heeft een eigen sfeer en publiek. Gezinnen met kleine kinderen zitten bij het ondiepe bad, oudere kinderen en pubers zoeken hun eigen plek en volwassenen liggen elders. Veel vaste bezoekers kiezen steeds dezelfde ligweide. Voor bewoners zonder tuin of balkon is het een belangrijke plek om buiten te zijn en op warme dagen verkoeling te zoeken.’
Welke invloed had de vereniging op de toekomstplannen?
‘Als belangrijke gebruiker mocht de vereniging meepraten over de renovatie- en nieuwbouwplannen van de gemeente voor het zwembad. Als vrijwilligers van de Commissie Toekomst onderzochten we de plattegrond, de ruimtelijke kwaliteiten van het bad en ook de geschiedenis van sloop en aanpassingen. Dat mondde uit in een samenhangende visie. De betrokken architecten namen die serieus en gingen de vereniging gaandeweg bijna als medeopdrachtgever zien. Uiteindelijk kreeg het geplande nieuwe binnenbad een andere locatie in Oost en wordt het bestaande buitenbad gerenoveerd in de geest van Hartsuyker.’
Wat gebeurt er tijdens de renovatie?
‘De werkzaamheden worden gefaseerd uitgevoerd. Zo wordt de vernieuwing over meerdere jaren gespreid. Daarna volgen de verduurzaming en maatregelen om het gasgebruik terug te dringen.’
Wat betekent de vereniging voor haar leden?
‘Veel. Vrijwilligers bemensen de kassa en het toezicht tijdens het zwemmen, coördineren de diensten en verzorgen de communicatie en website. Ook zijn er de laatste jaren activiteiten voor schoolkinderen die nog niet goed kunnen zwemmen en dit jaar werden er trainingen voor zwemslagverbetering georganiseerd. Bij de eerste ochtenddienst die begint om halfzeven staan bezoekers soms al in een rij te wachten. Mensen leren elkaar kennen, spreken buiten het zwembad af en gaan soms samen op zwemvakantie. Zo groeide de vereniging uit tot een hechte community.’
Wat zegt dat over Nederland?
‘Toen ik hier vanuit Duitsland kwam wonen in 2001, viel me op hoeveel organisaties door vrijwilligers worden gedragen: zwembaden, een bioscoop en hulpdiensten zoals de Dierenambulance. In Duitsland kende ik dat niet in die mate. Nederland draait voor een belangrijk deel op mensen die zich vrijwillig inzetten. Onze vereniging laat zien wat dat oplevert: we houden niet alleen een bijzonder zwembad open, maar ook een plek waar mensen elkaar ontmoeten en voor elkaar klaarstaan.’
