Dat Siep Stuurman (estafette #1) zich afvraagt waarom boeken belangrijk zijn voor Marijke begrijpt ze wel. Ze werkte 17 jaar bij Linnaeus Boekhandel op de Middenweg, waar ook boeken van Siep op de planken staan. ‘Het boekenvak kwam bij toeval op mijn pad, ik was 19, zat tussen twee studies in en had geld nodig.’
Ken uw Oosterbuur is een estafetteserie met als doel onze ‘Oosterburen’, buurtgenoten uit Amsterdam-Oost, beter te leren kennen. Aan het eind van iedere aflevering krijgt Doret van der Sloot van de geïnterviewde een nieuwe naam en vraag voor de volgende maandag van de maand.
‘Via een vriendin kwam ik bij een esoterische boekhandel op de gracht terecht. De winkel was op de bel-etage, achterin de zaak stond een bureautje waaraan ik werkte. Ik zat daar in het permanente zicht van de eigenaar, heel vervelend. Bovendien ben ik geen zweverig type, boeken over kruiden, Krishnamurti en mediteren interesseren me niet. Dus toen de eigenaar een vast contract aanbood met als voorwaarde dat ik een boekenopleiding zou volgen heb ik bedankt. Dat ik later toch weer bij een boekhandel ben gaan werken, had vooral te maken met mijn gezin. Ik wilde graag veel tijd doorbrengen met mijn opgroeiende kinderen, de winkel zat om de hoek, dat paste allemaal goed in elkaar.’
‘Als ik terugkijk op die jaren dan springen er twee dingen uit: het contact met de klanten en mijn lieve collega’s. We hebben lang met een vast team gewerkt, dat voelde als een warm bad, familie. Ik hoop niet dat ik Siep hiermee teleurstel, maar het zijn vooral de verhalen van mensen waarvan ik houd. Hoe levens van mensen vormkrijgen, waar ze tegenaan lopen, wat hen bezighoudt, dat vond (en vind) ik nog steeds interessant.’
‘Dat mensen en hun verhalen belangrijk zijn is me met de paplepel ingegeven. Mijn vader was tropenarts, mijn moeder verpleegkundige. Tussen mijn 2e en 12e jaar woonden we achtereenvolgens in Indonesië en Pakistan. Mijn diepste en mooiste jeugdherinneringen gaan terug naar onze tijd in Pakistan. Mijn moeder gaf mij en mijn zus, haar oudste twee kinderen, thuisonderwijs. Ze was heel consciëntieus, om 8.00 uur luidde de gong en begon de les.’
‘s Middags waren we vrij, omdat het te heet was. Met mijn Pakistaanse vriendin zwierf ik dan eindeloos door de klavervelden. De weidsheid van het landschap en de sfeer van de kleine warme stad waar we woonden staan diep in mijn geheugen gegrift.’
‘Onlangs was ik op een reünie van zendingskinderen, de groep waartoe we toen behoorden, en iemand sprak over ‘ontworteld’ zijn. Dat gevoel herkende ik wel. Na onze terugkeer in Nederland kwam ik in de dynamiek van de 6e klas terecht, ik had nog nooit in een klas met andere kinderen gezeten. Het was er wild, de meester sloeg (dat mocht toen nog), er waren drie meisjes die de lakens uitdeelden. Dan waren er natuurlijk nog de jongens, ik kon niet zwemmen of schaatsen en wist niet wat het verschil was tussen de provo’s en de Beatles! Het was allemaal totaal onbegrijpelijk voor me, gelukkig had ik een vriendin die me uitlegde hoe het zat.’
‘Hoewel ik soms diep verlang naar vroeger hoef ik niet terug naar Pakistan. Vorig jaar ben ik benaderd door de zoon van mijn Pakistaanse vriendin, hij woont in Nederland met zijn Nederlandse vrouw. Toen mijn jeugdvriendin hen hier opzocht, heb ik haar gezien, het klikte weer als toen. Natuurlijk zou ik haar graag in Pakistan ontmoeten. Maar door de islamisering is het leven daar veranderd. Als kind had ik daar natuurlijk geen idee of last van, maar als volwassen vrouw heb ik daar moeite mee. Bovendien is de situatie nu erg instabiel.’
Inmiddels is Marijke stevig geworteld in Amsterdam-Oost, waaraan ook zij haar hart heeft verpand. Wanneer we na ons gesprek via boekhandel Van Pampus naar de Pakistaanse winkel in de Javastraat lopen geniet ze zichtbaar van de verschillende sferen, mensen en culturen. Als we voor de vitrine met zoetigheden staan, zie ik ineens het stralende meisje dat in Pakistan woonde voor me.
De volgende estafette vraag: ‘Voel jij je geworteld/thuis in Nederland?’ is dan ook voor Saeed, de eigenaar van de Pakistaanse winkel.
