Het wordt een warme, veelzijdige wandeling vandaag met wijkagent Belinda. We lopen door het oostelijk deel van haar Transvaalbuurt, die zich bevindt tussen de Transvaalkade en het Muiderpoortstation, inclusief Oostpoort, en maken van alles mee: verhitte gesprekken, sneue verhalen, hartelijke bedankjes, bijzondere vondsten en mooie initiatieven.
Tekst Carolien Gevers
Twee jaar doet Belinda (56) dit nu en ze houdt van haar werk. Ooit opgeleid bij bureau Flierbosdreef in de Bijlmer werkte ze al 19 jaar bij bureau Linnaeusstraat als districtsrechercheur. “Tot ik al die ellende een beetje zat was. Ik wilde wat socialers en zo kwam ik uit bij de wijkagent.”
Geluidsoverlast
Dit wordt even later meteen geïllustreerd. We zijn op weg door de Transvaalbuurt naar een wooncomplex waar bewoners over en weer klachten over overlast hebben ingediend bij de woningbouwvereniging. Belinda is vaker bij deze mensen geweest en goed op de hoogte. Samen met een medewerker van de woningcoöperatie worden we bij binnenkomst hartelijk ontvangen door een van de melders. We horen allerhande klachten over geluidsoverlast, vooral in de avonden. Wanneer de woningbouwmedewerker vervolgens laat weten dat er ook klachten over de melders zijn, wordt het emotioneel en horen we over al langer bestaande burenruzies. Belinda steunt de melders, maar toont ook begrip voor de andere kant. Rustig vat ze alles samen en geeft ze suggesties. Uiteindelijk wordt afgesproken dat de woningbouwvereniging een nieuwe flyer maakt voor elke bewoner met alle vereiste leefregels en dat Beter Buren, een buurtbemiddelingsorganisatie waar de wijkagent soms mee samenwerkt, wordt ingeschakeld om de rust terug te brengen. Belinda blijft dit volgen en krijgt als we vertrekken een hartelijke bedank-hug van de melder. Belinda met een knipoogje: “Ik zeg altijd, respecteer elkaar, met honing bereik je nog altijd meer dan met azijn”.
‘Ze steunt klagers, begrijpt ook andere kant’
Groot cadeau
We lopen verder en worden af en aan gegroet. Bij Biko aan het Steve Bikoplein is de daar werkende fysiotherapeut enthousiast als hij Belinda ziet. Ook kijken we er even in de mooie weggeefwinkel van Dynamo. Als we weglopen vertelt ze dat ze hier vaak moet denken aan een Nigeriaanse man die jaren op straat leefde en vaak rond het Bikoplein bivakkeerde. “Deed niemand kwaad, was geen junk of alcoholist en Biko ving hem soms op. Hij wilde na jaren terug naar Nigeria en dat ging zo lastig met alle instanties en de vreemdelingenpolitie dat ik hem erbij heb geholpen. Ik kon het niet aanzien, en weet je wat hij deed? Van statiegeld van flessen kocht hij een mooi boeket voor me. Een groter cadeau bestaat er gewoon niet.”
Hangjongeren
Bij de Tugelaweg wijst ze op een speelterrein waar veel bewoners soms last van hebben. Niet door de spelende kinderen, maar door luidruchtige hangjongeren in de avond. Een vrouw in de deuropening is blij Belinda te zien en zegt spontaan dat alles rustig is. De jongeren zijn kennelijk op vakantie. Ook komt naar voren dat hier soms burenincidenten plaatsvinden over een openbare binnentuin waar buren met en zonder een eigen huis, gebruik van mogen maken. “Over honing en azijn gesproken, ha ha”.
Hangplek
Als we langs de Scooter Service lopen, vlakbij café Ruk & Pluk, wordt Belinda plagend toegeroepen….. “Hebben we weer wat gedaan en wie mag zij wezen?” Iedereen lachen. Dichterbij wat gemompel over ‘die ongeduldige Marokkaantjes met hun scooters die altijd ‘nu meteen’ geholpen willen worden en die je gewoon moet opvoeden in normaal goeiemiddag zeggen. Belinda: “Uh, uh… zo praten we niet hè, anders ga ik jullie nog opvoeden.” Lachend lopen we naar de overkant richting het Montessori Lyceum Oostpoort. Daar toetert een auto en roept iemand door het raampje hoe lekker rustig het nu is door de schoolvakantie. Belinda vertelt dat ze normaal vaak werk heeft rond de school. Verderop ligt het openbare Johan Cruijff-parkje, een voetbalplek voor jongeren, daar gekomen vanuit de KNVB. “Een mooi initiatief natuurlijk, maar helaas is deze plek, waar nog altijd gewoon gevoetbald wordt, steeds meer een hangplek van jongeren geworden. Niet alleen veel lawaai en geschreeuw van sjezende scholieren, maar ook vechtpartijtjes, troep en drugsoverlast tot laat in de avond. Het kernteam van de school, de gemeente en ik hebben straks onze handen er weer vol aan. Natuurlijk zijn er ook slapers, maar die doen meestal weinig kwaad.”
Politiestickers
“Lekker rustig hè’ klinkt het door de Van der Vijverstraat. Een man loopt enthousiast op Belinda af en zegt dat hij haar al miste. Hij vraagt een nieuwe politiesticker voor zijn voordeur. Ook verderop telkens opmerkingen van voorbijgangers over de heerlijke rust momenteel. Belinda: “Natuurlijk deugen de meeste scholieren, maar je merkt wel dat vooral ouderen en mensen met jonge kinderen hier veel last van hebben en in de pauzes ook soms de ondernemers met drukte of kleine diefstalletjes. Loop je nog mee naar Joe Public? Die hebben iets verdachts gevonden rondom hun pand.”
Verdacht pakketje
Het reclamebureau aan het Paradijsplein heeft contact opgenomen met Belinda in verband met een aparte vondst. De manager is blij haar te zien. “Fijn dat je er bent. Ja, we hebben een verdacht pakketje gevonden, geen idee of je er wat mee kan. Het is een vuilniszak die hier ergens in de bosjes lag met een bijzondere inhoud. Hele dure make-upspullen, een simkaart en een Van der Valk-kaartje.” Belinda bekijkt het. “Goed dat je dit meldt, het zou zomaar om een beroving of ander misdrijf kunnen gaan. Ik neem dit even mee, want ik kan kijken of ik de simkaart in ons politiesysteem kan vinden. Zo niet, dan vraag ik mijn collega Paul het Van der Valk kaartje even bij het Van der Valk hotel in zijn wijk te checken.” De manager: “Volgens mij zag ik het hotel in Tilburg staan.” Belinda: “Maakt niet uit want zij zijn een ketenorganisatie- ze lacht richting Dwars- ga ik toch weer mijn oude recherche speurwerk doen en soms komen maanden later bepaalde cases opeens nog bij elkaar.” Tegen de manager: “Ik laat het je weten en mochten we niks vinden dan brengen we dit gewoon bij de Gevonden Voorwerpen-afdeling van de gemeente.”
Mooi werk toch!
We lopen naar een pand tegenover het Muiderpoortstation. Belinda: “Dit is allemaal antikraak, waar nu alweer anderhalf jaar HVO Querido in huist. Zij doen zulke goede dingen, kom even kijken.” Binnen blijkt Belinda kind aan huis. Ze laat de kledingwinkel zien waar cliënten gratis kleding kunnen uitzoeken. De leidinggevende: “Kijk rustig rond, iedereen kan hier kleding brengen, maar het moet wel schoon en nog goed zijn.” Dwars is onder de indruk. Belinda informeert ondertussen of het slot nu echt weer goed is, en dat wordt haar bevestigend getoond. Even later staan we achterin in een grote ‘leer- werkplaats’ die er heel artistiek uitziet. Allerlei mensen zijn bezig. De een aan de naaimachine, de ander doet iets met houtbewerking, weer een ander met lampenkappen en iemand is aan het schrijven. Een van de hoofdbegeleiders komt lachend op Belinda af. “Kom je ook op 26 augustus naar onze Open ReStyle Dag? Vier van onze cliënten gaan dan ‘in metamorphose’ want worden mooi gekapt en bijzonder aangekleed en met ook livemuziek en wat te eten en workshops voor wie wil.” Belinda, als we teruglopen: “Je zag vast hoe dankbaar mijn werk kan zijn!”
