De vraag voor deze aflevering van ‘Ken uw Oosterbuur’ is voor Sadaf Hosseni: ‘Hoe wil je er, zowel vanuit je rol als buurtbewoner als vanuit je rol als commissielid, aan bijdragen dat Amsterdam Oost een inclusief stadsdeel kan zijn voor al haar diverse buurtbewoners?’

Iedere eerste maandag van de maand publiceren we een nieuwe aflevering van ‘Ken uw Oosterbuur’. Deze serie heeft als doel onze ‘Oosterburen’, buurtgenoten uit Amsterdam Oost, beter te leren kennen. Na elk vraaggesprek geeft de geïnterviewde, als in een estafette, Doret van der Sloot een naam en vraag mee voor de volgende aflevering.

‘Sinds 1 april ben ik commissielid in stadsdeel Oost. Ik ben nog zoekende naar op welke manier ik politiek ga bedrijven; de kunst zal zijn om zo dicht mogelijk bij mezelf te blijven. Wat ik nu al probeer, is om in begrijpelijke taal te communiceren. B1, noemen we dat. Weet je wie heel goed is in begrijpelijk en duidelijk communiceren? Jesse Klaver, daar kan ik met inspiratie naar luisteren.

‘Veel politici spreken omfloerst en vanuit jargon, wat ik overigens ook doe door het woord ‘jargon’ te gebruiken. Op deze manier communiceren kan functioneel zijn. De complexiteit van maatschappelijke vraagstukken is groot; eenvoudige antwoorden zijn er zelden. Dus wat om de zaken heen praten kan een manier zijn om geen concreet antwoord te geven of niet te laten blijken dat je het ook niet weet.’

‘Laatst was er een bewonersavond over de crackgebruikers in het Oosterpark. De discussie gaat over of, en zo ja waar, er een locatie voor deze mensen kan komen. De gebruikersbus naast het OLVG is weg. Idealiter komt daarvoor een andere (mobiele) locatie terug, zodat je goed in beeld krijgt wie de betrokkenen zijn.’

‘Ik verwachtte dat de bewoners zich zouden uitspreken over het ‘portiekpoepen’, de overlast die omwonenden ervaren. Maar men bekommerde zich die avond vooral over het lot van de gebruikers. Hoe zouden we deze mensen kunnen helpen een betere dagbesteding te vinden, waardoor ze in verbinding komen met wie ze zijn, hun purpose? Als beginnend politica was ik blij verrast door de denkkracht van die avond. Een oplossing is er nog niet, hoewel er wel extra politiecontroles komen om dealen in het park tegen te gaan.’

‘Dat iedereen zijn plek mag hebben is belangrijk voor mij. Misschien is dat ook wel het antwoord op de vraag waar dit verhaal mee begint. Dat komt natuurlijk door mijn eigen geschiedenis, waarin mijn jonge moeder Iran ontvluchtte tijdens de islamitische revolutie. Vijf was ik toen we in Nederland aankwamen; we woonden in azc’s door het hele land. Na drie jaar kregen we onze verblijfsvergunning. We waren alleen maar blij.’

‘Een perfecte Nederlander, dát wilde ik worden. Vloeiend Nederlands spreken, goede cijfers halen, studeren. Natuurlijk ben ik weleens gediscrimineerd, bijvoorbeeld toen ik veertien was en voor het verjaardagsfeestje bij mijn vriendin aanbelde. Haar broer deed open en riep: ‘Wat doet die Turk hier? Die komt er niet in!’ Zijn moeder snelde naar de deur en verontschuldigde zich. Ik was tenslotte uitgenodigd. Jaren later bood ook de broer mij zijn excuses aan. Als taakstraf had hij met mensen met een migratieachtergrond moeten werken.’

‘Dat had hem doen inzien dat ‘wij ook maar mensen zijn’. Je wordt er sterk van hoor, die weerstand. Mijn moeder en ik zijn robuuste vrouwen. Je kunt heel wat tegen ons zeggen.’

‘Nu lijkt het trouwens net alsof de verrechtsing in Nederland mij persoonlijk niet raakt, dat klopt niet. Nog niet zo lang geleden had ik het echt te kwaad. Voor de PvdA voerde ik campagne op de Dappermarkt, hier om de hoek. Daar riep iemand, hard in mijn gezicht: ‘Jij zult nooit een Nederlander zijn!’ Ik, die al mijn hele leven haar best doet om een perfecte Nederlander te zijn. Mensen hebben geen idee hoe de situatie in Iran is voor vrouwen. Toen mijn moeder puber was, dronk ze cola op straat, met haar vriendinnen. Een jaar later was ze gesluierd, moest ze Arabisch leren om de Koran te lezen; er bleef geen leven over. Traumatisch.’

‘De opkomst en populariteit van Forum voor Democratie maakt mij boos, verdrietig en bang. Ik sprak uitgebreid over mijn frustratie met Johan Fretz, schrijver en columnist. Hij overtuigde me ervan dat de enige manier om iets goeds met iets negatiefs te doen is om erin te duiken, politiek actief te worden. Natuurlijk had ik als jonge vrouw met devotie naar Femke Halsema gekeken, maar Johan zette als het ware de politicus in mij aan.’

‘Deze zomer geniet ik voor het eerst van het reces. Als nieuw commissielid PRO Amsterdam wil ik deze weken gebruiken om te reflecteren. Tot nu toe bevalt de politieke arena goed. Het past me om met stadgenoten in gesprek te gaan en concreet te maken wat er gedaan moet worden. En als ik het niet eens ben met bepaalde zaken, dan zoek ik naar waar we het wél eens zijn; verbinding kan je altijd maken.’

De vraag voor de volgende aflevering is hopelijk voor de nieuwe eigenaar van café De Toverbal in de Sumatrastraat. ‘Waarom heb je café De Toverbal overgenomen?’

Alle afleveringen van Estafette serie ‘Ken uw Oosterbuur’

Doret van de Sloot is zorgethicus en werkt als programmamaker vanuit productiehuis Creative Care Company. CCC ontwikkelt brede impact campagnes ten behoeve van sociale duurzaamheid. www.doretvandersloot.nl