Achter een aantal huizen aan de Linnaeusparkweg, even nummers, loopt een smal voetpaadje. Dat tot dusver naamloze betegelde slurfje van 97 voetstappen lengte gaat nu misschien een passende naam krijgen: het Richard Pakkerpad, naar de bijzondere man die zijn leven lang, van 5 tot 92 jaar oud, op Linnaeusparkweg 62 heeft gewoond. Een paar buurtgenoten hebben daartoe stappen gezet.
Tekst en fotografie: Frans van Lier
Richard Pakker was de aimabele oude baas met het witte baardje à la Paulus de Boskabouter, het golvende witte haar achter de kalende schedel en de pret-ogen achter dungerande brillenglazen. Hij was grafisch ontwerper, maar werd vooral in zijn wereld bekend als beletteraar van eindeloos veel strips. Bovendien leerden al zijn vrienden en bekenden, die jaarlijks een bundeltje van hem ontvingen, hem kennen als onuitputtelijke maker van geestige puntdichtjes in de stijl van Kees Stip, Toon Hermans of Ivo de Wijs.
Bijvoorbeeld:
Ludovicus had een hond
die Russisch en Hebreeuws verstond.
Niet dat het beest er veel aan had
want Ludo sprak alleen maar plat.
Zo wordt er dus ook onder honden
veel ongebruikt talent gevonden.
Of, schalks:
Daar had ik mij zo op verheugd,
een nachtje met Marcelle!
Maar wat doet zij het liefst in bed?
Zij leest in de Libelle.
Bulletje en Bonestaakschaal
Een man met twee talenten: tekenen (want dat kon hij ook) en gedichtjes maken.
Als oud-leerling van Marten Toonder opende hij in 1956 op nummer 62 zijn eigen studio, die uitgroeide tot twintig medewerkers, zodat hij een nabijgelegen pand erbij moest huren. Met al die mensen vulde hij de balloons van de stripbladen van de toenmalige VNU: Donald Duck, Pep, Tina en de rest. Maar ook ontwierpen ze voor reclame en mode en zelfs maakten ze raderpatronen voor een blad als Knip; handenvol werk.
Oorspronkelijk werden de tekstballonnen van de strips gevuld met drukletters, maar Pakker ontdekte dat handgeschreven teksten veel karakteristieker werden.
Zijn betekenis voor de stripwereld was evident: in 2013 won hij dan ook, jazeker, de Bulletje en Bonestaakschaal voor zijn verdiensten.
Dochter
Een leven lang op dezelfde plek, eerst met pap en mam, toen zelfstandig, dan getrouwd met die leuke Geesje met wie hij meer dan zeventig jaar gelukkig is geweest. Maar ze stierf in 2021 en in zijn diepe verdriet werd hij getroost door zijn dochter Marjoleine, die boven haar vader woonde en tot zijn dood voor hem heeft gezorgd.
Tijdelijk naambordje
Zijn laatste jaren zat hij iedere dag in zijn werkkamer, ooit deel van de studio, achter zijn twee grote computers de honderden foto’s en dia’s uit zijn persoonlijke archief te digitaliseren. Weinigen van zijn leeftijd gingen zo vanzelfsprekend om met die professionele apparatuur die hem zo vele jaren had gediend.
Hij stierf in 2023, maar een vernoeming kan pas vijf jaar na iemands dood. Dus in dit geval in 2028, maar bij een eerste contact bleek de deelraad sympathiek tegenover het voorstel te staan. Dat geeft de initiatiefnemers, onder wie deze verslaggever, het lef om alvast in een tijdelijk naambordje te voorzien
