Het Alexanderplein met daarop de Muiderpoort is al eeuwen de toegangspoort vanuit Oost naar de oostelijke binnenstad. Maar sinds oktober vorig jaar konden we er niet meer langs vanwege ingrijpende wegwerkzaamheden.
Fokko Kuik
Als Amsterdammer denk je in het begin van dat soort werkzaamheden: als fietser lukt het me vast nog wel om erlangs te sluipen. Maar in dit geval was al snel duidelijk: dat wordt omfietsen. Je moet dan je innerlijke navigatiesysteem resetten en al snel blijken er meer wegen te zijn die naar Rome of in dit geval de oostelijke binnenstad leiden. Ik heb nog nooit zo vaak door de Roeterstraat gefietst als het afgelopen halfjaar. En ineens zag ik vorige week dat de grote kruising Sarphatistraat – Alexanderplein weer open was.
Wat een enorme plak asfalt!
Wat een enorme plak asfalt lag daar ineens weer maagdelijk te wachten op mogelijk terugkerend verkeer, viel me op. Maar behalve veel trams (drie lijnen maar liefst) en wat aarzelende fietsers (‘Kun je hier echt weer fietsen?’), was het nog erg rustig. Mogelijk ligt dat ook wel aan de vakanties, want in een groot gedeelte van de stad is het nu relatief rustig op straat.
De volgende vraag die zich aandiende was: wat is hier nu precies gebeurd en hoe zag het er ook alweer uit voordat alles werd opengebroken? Het is waarschijnlijk net zoals na een verbouwing in je huis: na afloop weet je niet meer hoe het daarvoor ook weer was.
Historie van de Muiderpoort
Thuisgekomen besloot ik me eens te verdiepen in de historie van het Alexanderplein door oude foto’s in het Stadsarchief te bekijken. De huidige Muiderpoort stamt uit 1770 en staat op de plaats waar sinds 1663 ook al een poort stond die in 1769 jammerlijk was weggezakt na een watersnoodramp. In 1811 reed keizer Napoleon door de nieuwe poort de stad binnen in een koets getrokken door acht witte paarden. Altijd leuk om dat soort details te lezen. In 1903 werd de poort te smal en met een nieuwe brug over de Singelgracht werd het steeds drukker wordende verkeer voortaan om de poort heen geleid.
Opluchting voor De Groene Olifant en Bar Bertus
Met die drukke verkeersader erdoorheen voelt het Alexanderplein van nu niet echt aan als een plein. Meer dan twee pleinen, die onderling weinig met elkaar te maken hebben. Aan het oostelijke deel van het plein vind je al vele jaren het gezellige en meestal drukke eetcafé De Groene Olifant. Tijdens de werkzaamheden kwamen hier toch wat minder toevallige passanten, had ik al eens begrepen.
In het westelijke deel van het plein tref je de gezellige koffiebar van Bertus aan. Tot vorig jaar was hier het kleine, zeer sympathieke restaurant Elkaar gevestigd. Ik heb daar menig avondje doorgebracht en in de coronaperiode haalden we er een paar keer een afhaaldiner.
Zeker voor Bertus, die hier nog maar pas gevestigd was toen de werkzaamheden begonnen, moet het een hele opluchting zijn dat het werk nu bijna klaar is. Afgelopen zondag zat het er zowel binnen als buiten stampvol, dus ik denk dat hij het wel gaat overleven.
De finishing touch met rood asfalt moet nog komen
Dat de werkzaamheden nog niet helemaal klaar zijn, zag ik aan de ontwerptekening van de gemeente. De nieuwe kruising bestaat nu nog geheel uit zwart asfalt, waardoor hij extra groot oogt en vooral bedoeld lijkt voor auto’s. Straks worden hier volgens het ontwerp brede stroken met rood asfalt gerealiseerd. Daarmee krijgt de fietser toch de prioriteit die de gemeente hem/haar graag wil geven.
Ook de tramhaltes zijn nog niet helemaal af, dus laten we nog even geduld hebben met ons eindoordeel of het ’t allemaal wel waard is geweest. Voorlopig ben ik blij dat we er weer langs kunnen en de omwegen mogen vergeten. Kunnen we ook weer eens langs Artis met z’n gerenoveerde aquarium fietsen. Die route, met altijd wel wat dierengeluiden op de achtergrond, heb ik echt wel een beetje gemist.
