Het heeft eigenlijk wel erg lang geduurd, maar nu ligt er toch in De Nieuwe Kerk een schrijversteen voor Annie M.G. Schmidt. Het is de elfde, en de eerste voor een auteur, zeg maar de koningin, van de jeugdliteratuur. Annie kan tevreden zijn met haar plek: links bovenin, met Coornhert en Bredero ‘onder’ zich en rechts van haar Huizinga en Haasse. oost-online was bij de onthulling.
Anne-Mariken Raukema
Toeval bestaat niet, dus dat deze steen aan de vooravond van de Kinderboekenweek – thema: Vol Avontuur! – werd onthuld, is niet voor niets. Adjunct-directeur van de combi H’ART Museum | De Nieuwe Kerk Paul Mosterd (ex-CPNB) was even de tel kwijt toen hij aankondigde dat het de tiende steen was. Hij schetste de voorbereiding die het vergt om zo’n steen te plaatsen: nabestaanden, uitgevers, ontwerper… Maar dertig jaar is wel erg lang. Annie M.G. Schmidt overleed in 1995, daags na haar vierentachtigste verjaardag.
In ons aller DNA
Het verhaal, of eigenlijk de gelezen brief aan Annie M.G., van de uitgever was helaas meer marketing dan echte lof. Dat de boeken nog altijd worden uitgegeven is bekend, de musical Foxtrot komt weer op de planken, alle vertalingen, verfilmingen en de merchandising van alle Fiep-artikelen in de Hema kwamen langs. Er is heel veel geld verdiend aan het gouden koppel Schmidt-Westendorp. Maar dat alle kinderboeken in ons aller DNA zit, daar had de uitgever wel een punt.
Flip van Duijn, zoon van, haalde gelukkig wel het werk voor volwassenen van zijn moeder op. En dat ze gezegend was met goede componisten, te beginnen met Cor Lemaire, daarna de onvergetelijke Harry Bannink en daarna Chris van de Wetering (M’n opa, m’n opa, m’n opa…). Hij prees Schmidts uitgevers, eerst de Arbeiderspers en daarna Querido, die haar werk goed wisten te verkopen. ‘Mijn moeder kon zichzelf ook goed verkopen’, sprak hij de grote schare toehoorders toe. ‘In een interview met Ischa Meijer wijdde ze lekker uit over haar clitorale hoogtepunten.’ Flip van Duijn schreef ter gelegenheid van de steenlegging een parodie op Het schaap Veronica.
Rol van de radio
Hedy d’Ancona, die deze week 88 wordt, was de enige spreker die nog met Annie M.G. Schmidt had samengewerkt bij Het Parool, onder Wim Hora Adema, die de vrouwenpagina leidde. Ze had vrouwen als Mies Bouhuis, Wina Born en Hella S. Haasse om zich heen verzameld. En Annie Schmidt en de jongere Hedy d’Ancona. Hora Adema werd ontslagen, omdat de pagina te zeer de feministische kant op ging. Maar voor die nieuwe stroming bleek de geboren Zeeuwse te nuchter. D’Ancona vertelde de luisterende zondaggemeente hoe veel van Schmidts werk in de jaren 50 en 60 via de radio de Nederlandse huiskamers binnenkwam. Ze werd een rolmodel en bleek ook op de redactie van het Parool het toppunt van toegankelijkheid. Nooit kapsones, altijd een kwinkslag.
Lachen mag van God
De kinderburgemeester – in elk programma lijken tegenwoordig kinderen op te moeten draven – droeg een lievelingsgedicht van Annie voor. Burgemeester Femke Halsema was verhinderd door ziekte en werd vervangen door loco Steven van Weyenberg (stenen en bouwen). Hij begon zijn – goddank korte – speech met het gedicht Pas op voor de hitte, over juffrouw Scholte die was gesmolten, op de Dam. Hier voor de deur.
Hij roemde Schmidt betekenis voor Amsterdam, ze waren een onafscheidelijke twee-eenheid. Helaas hadden de sprekers en andere belangrijke genodigden meer oog voor de piepjonge achterkleindochter van Annie M.G. Schmidt die over de kerkvloer kroop. Ook Weyenberg haalde het historische interview met Ischa Meijer aan, maar een kuiser deel.
Het heeft even geduurd, maar het is wel een steen van formaat geworden, in letterlijk en figuurlijke zin. De eerste met een tekening erop, van Fiep Westendorp natuurlijk, Annie rokend. Met de tekst Lachen mag van God, de titel van een van Schmidts (en Banninks!) populaire musicals.
Eigenlijk zou iedereen, elke Nederlander, elke Amsterdammer en elke inwoner van Oost, en Centrum-Oost naar De Nieuwe Kerk moeten om een kleine eer te betuigen. Wel lachend, graag.
Check wikipedia.org/wiki/Annie_M.G._Schmidt
