Mensen die destijds een woning kochten aan de Panamakade op Sporenburg in het Oostelijk Havengebied, wisten dat ze de benedenruimte niet alleen konden gebruiken om de auto in te zetten. Die ruimte mocht ook semi-commercieel worden gebruikt. Dat deden sommigen als praktijkruimte voor uiteenlopende diensten, maar de meest bijzondere toepassing is wel SACArt Amsterdam. Met zes exposities die Tasneem Hatimbhai er elk jaar organiseert, is ze een bijzondere bewoner.
Anne-Mariken Raukema
Choreographies of Compliance: Between Allowance and Acceptance heet de tentoonstelling die er nu te zien is. Drijvende kracht, bedenker en uitvoerder is de van oorsprong Indiase Tasneem Hatimbhai. Bijna twee jaar geleden, in juni 2024, begon ze hier haar galerie, die de naam SACArt Amsterdam kreeg: South Asian Contemporary Art Amsterdam.
Ze is geboren in Bombay, ging voor studie naar de VS en ontmoette daar haar Nederlandse man. Met hem en inmiddels hun gezin verhuisde ze verschillende malen van Amsterdam naar Bombay. En weer terug en weer terug. Dat hing samen met zijn werk.
Hatimbhai heeft een sociologische achtergrond, schreef in India al over eigentijdse kunst en nam die interesse mee naar Sporenburg. Ze deed een master aan de UvA, waar ze zich verdiepte in de veilinghuizen die in Indiase hedendaagse kunst doen en wat de financiële crisis van 2008 met hen deed.
Op de hoogte
Stellig zegt Hatimbhai dat de beste Indiase kunstenaars uit het Zuiden komen. Ze vertelt veel in een hoog tempo in perfect Engels. Het valt op hoeveel ze weet over haar vakgebied. Ze vertelt over Eegje Schoo, die na haar ministerschap (Ontwikkelingssamenwerking) begin van 1987 tot 1991 buitengewoon en gevolmachtigd ambassadeur in India was.
Daarna was Hatimbhai actief bij de Foundation for Indian Artists, een stichting die culturele uitwisseling tussen Nederland en India bevorderde. Ze heeft veel belangstelling voor hedendaags Indiase beeldende kunst, bouwde een groot netwerk op en heeft een indrukwekkende kunstcollectie. In 2021 schonk ze Museum Arnhem werken uit haar verzameling die vorig jaar tentoon zijn gesteld.
De tentoonstelling over Amrita Sher-Gil in het Drents Museum – Europa is van Picasso, India is van mij gaat niet door, vertelt ze. De opening was gepland voor 22 maart, maar vanwege ‘geopolitieke overwegingen’ is de tentoonstelling tot nader order uitgesteld. En dat na vier jaar voorbereiding…
De tentoonstelling bij SAC Art Amsterdam toont werkt van twee jonge, vrouwelijke kunstenaars van Indiase origine. Er zit duidelijk een feministische inslag in. Vandaar de titel Choreografieën van naleving: Tussen toelaten en accepteren.
Indrukwekkende zelfportretten van Razia Barsatie
Razia Barsatie komt uit Suriname, is Hindoestaans en haar grootouders komen uit India. Ze deed de Rijksakademie en woont en werkt nu tien jaar in Amsterdam. Haar atelier is niet ver van de galerie. Ze maakt 4 dimensionaal ecologisch werk, gebruikmakend van tapioca, kurkuma, blauwsel en geuren, zelfgeschreven gedichten in Nederlands en Papiamento, maar ook foto’s. Er hangen drie indrukwekkende zelfportretten die aangetast lijken door een soort schimmel, waardoor het erg pijnlijk wordt om naar te kijken.
Reminicenties van Rucha Kulkami
De tweede kunstenares maakt quilts, collages en textielkunst. Daarmee weeft ze zowel sociale als culturele reminicenties in haar werk. Zij groeide op in India en werkt bij voorkeur met materialen die al eerder zijn gebruikt. Niet zozeer uit duurzaamheidsoverwegingen, maar omdat daar al een of meer levens aan vooraf gingen. Er zit tijd in, geschiedenis, verhalen.
Riyas Komu, een grote naam
Tasneem Hatimbhai weet natuurlijk al wie de volgende exposanten zijn, tot eind van het jaar al en daarna. Voor mij onbekende namen, maar in de grote wereld van de contemporaine Indiase kunst grote. In november toont ze werk van Rijas Komu, een van de grootsten uit Zuid-India. Hij is gefascineerd door zeewegen, die sinds de zestiende eeuw tussen Nederland en India werden bevaren. En door zeventiende-eeuwse botanie. Maar dan in een jas uit 2026. De show heet Barzakh en vertegenwoordigt het ‘tussengebied’ waar kunst ons kan brengen. In tijden van conflict verblijft de kunst hier in de hoop dat recht zal zegevieren. Wacht niet tot november, maar fiets al eerder eens langs de Panamakade. Gun jezelf dit cadeautje.
De tentoonstelling Choreographies of Compliance: Between Allowance and Acceptance is tot en met 7 april te zien in SACAA, Panamakade 200
