Om tien uur ’s ochtends is er volop bedrijvigheid bij café-restaurant Polder op het Science Park, het start- en finishpunt van de Pride Run. Er worden 600 lopers verwacht voor de 27e editie van de Pride Run. Er wordt extra uitgepakt; Amsterdam is immers gaststad van de World Pride. Naast de afstanden 5, 10 en 15 kilometer kun je er ook 5 kilometer wandelen.
Henk Hermsen
Het horecagedeelte van Polder is deze dag gewoon open. Marc Kartawidjaja runt samen met zijn zus Marjolein het café-restaurant. De drukte kunnen ze makkelijk aan. ‘Ja hoor, wij liggen hier niet per se wakker van.’ Het is het vierde jaar dat de Pride Run hier start. De meeste gasten die komen zijn allemaal positief.
Het startschot wordt gegeven door de pas aangetreden wethouder Esmah Lahlah. Zij maakt hardlopend door Amsterdam een vliegende start. Het is opvallend dat Esmah voor de langste afstand kiest. ‘Toevallig stond de 15 kilometer vandaag al op mijn trainingsschema.’ Esmah kortte de afstand in tot 10 kilometer vanwege de warmte. ‘Deze loop is echt een feest. Iedereen wordt enthousiast aangemoedigd. Het is mooi dat mensen niet alleen meedoen om te hardlopen, maar ook om zichtbaar te zijn.’ De wethouder is sportief. Naast boulderen en indoor klimmen, doet zij ook nog aan mountainbiken.’
‘Je leert de stad hardlopend goed kennen’, zegt Asmah. ‘Je krijgt een idee van de afstanden en leert herkenningspunten. Ik heb al een keer van Centraal naar IJburg gelopen en terug. Amsterdam heeft veel water en langs de Amstel is het natuurlijk ook prachtig.’
De variëteit aan lopers is groot. De oudste deelnemer is Cor van Hekken (80), die vanaf de eerste editie meeloopt: ‘Dankzij het hardlopen heb ik een betere conditie met het tennissen.’
Twee lopers van Running Blind lopen mee, elk met een begeleider. Het zijn Bart van Brakel en Nyash Karandja. Bart woont in Oost; zijn zicht is heel beperkt. ‘Hoe gay mag je zijn tijdens het lopen?’, vraagt Bart zich af.
Nyash is volledig blind en woont in Zaanstad. Ze heeft al dertig marathons gelopen. Waarom ze meedoet aan de Pride Run? ‘Ik vind het leuk. En in mijn familie zijn gay-mensen en ik heb gay-vrienden.’ Deze keer loopt ze samen met buddy Mara.
Jeroen Tan is sinds 1997, al bijna 30 jaar, actief met de organisatie. ‘Er zijn altijd nieuwe, leuke mensen.’ Hij vindt de Pride Run belangrijk. ‘De community vindt dat blijkbaar ook; elk jaar zijn er weer nieuwe deelnemers. De behoefte is er, dat blijkt.’ Jeroen is blij dat er veel nieuwe deelnemers zijn. De gemiddelde leeftijd is 39. ‘En dit jaar hebben wij 85 procent nieuwe deelnemers.’
Hoe krijgen jullie de organisatie rond? ‘Vele handen maken licht werk. Wij beginnen een jaar van tevoren al. Zo zijn wij nu al aan het noteren wat wij volgend jaar beter willen doen. In het najaar gaan wij evalueren, gezellig met elkaar eten. Dan werken wij het draaiboek bij en in januari starten wij dan serieus op voor de editie van 2027.’
Anne coördineert al tien jaar de vrijwilligers. ‘Wij hadden een aantal van zestig als doel gesteld. Dit keer meldden zich zelfs 75 aan. De oproepen via sociale media hielpen hier heel goed bij.’ Ook Anne vindt de Pride Run belangrijk. ‘Het is ten eerste heel leuk, en tegelijkertijd inclusief. Wij hebben de meest diverse deelnemers ooit: man, vrouw, non-binair, alle kleuren. Ook veel internationale deelnemers. Drie Duitse deelnemers kwamen speciaal voor de Pride Run naar Amsterdam. Het is heel belangrijk om te laten zien dat iedereen mee mag en kan doen. Het is niet alleen voor de enorme sportievelingen. Je kunt ook 5 kilometer wandelen.’
Hoe kan de organiserende atletiekvereniging Rainbow Athletics – Frontrunners Amsterdam meer jonge leden aantrekken? Esmah Lahlah reageert met een brede oproep. ‘Sluit je aan bij een sportvereniging: het is gezellig en het is goed voor je mentale welbevinden. Of je hardloopt, voetbalt of welke sport dan ook beoefent. Van wie je houdt, hoe je jezelf identificeert, dat maakt niet uit: iedereen doet ertoe.’
