Wie heeft er niet ooit van gedroomd om dierverzorger in Artis te worden? Een baan die niet voor het oprapen ligt. Eenvoudiger is het om er als vrijwilliger aan de slag te gaan. Om te ontdekken hoe dat is, loop ik mee met publieksbegeleider Andreas.
Jannelies Poelstra
Dat hij juist hier vrijwilligerswerk doet, is niet zo vreemd. ‘Vanuit mijn raam kijk ik uit op Artis. Toen ik drie jaar geleden parttime ging werken, ben ik dit er voor mijn plezier bij gaan doen. Je volgt eerst een onlineopleiding en loopt op alle locaties een keer mee met een ervaren kracht. Het minimaal aantal diensten is 24 per jaar, maar ik doe er altijd meer.’
Op een whiteboard in de vrijwilligersruimte staan alle diensten vermeld: Apenhuis, Broedhuis, Lemurenland, Leeuwen, Wallaby’s, Vlindertuin, Tropenkas en loopdiensten door het park. ‘Er zijn drie shifts van drie uur per dag. Voorafgaand krijgen we altijd een korte briefing met de laatste nieuwtjes. Ik ben publieksbegeleider in het park, maar er zijn ook museumvrijwilligers voor Micropia en het Groote Museum.’
Onze tocht langs de verschillende werkplekken start in het Broedhuis. ‘Hier was vroeger de kinderboerderij. Nu worden in broedkastjes eieren uitgebroed van kippen en andere vogelsoorten. Soms moeten we voorzichtig uitleggen dat de kippenkuikens later op het menu van andere dieren komen te staan.’
In het monumentale Apenhuis helpt een collega-publieksbegeleider bezoekers om tussen het groen dieren te ontdekken. Andreas wijst me een boomtak: ‘Kijk, het grijpstaartstekelvarken! Zij heeft zonder dat de verzorgers het doorhadden twee jongen gekregen. De jongen zitten ergens goed verscholen.’
Op Lemurenland liggen de fotogenieke rode vari’s net met gespreide armen te zonnebaden. ‘Het is uniek dat ze hier vrij rondlopen. Ze lijken aaibaar, maar aanraken mag niet. Bij drukte staan we hier vaak met z’n tweeën – we komen ogen te kort. Het zijn behendige snaaiers: als ze iets lekkers ontdekken in een wandelwagen, grissen ze het zo weg.’
In de tropisch warme vlindertuin wil Andreas mij absoluut de boom met voetbalgrote kalebassen laten zien. Hij vertelt dat de kalebassen bij Surinaamse bezoekers herinneringen aan hun jeugd oproepen.
‘Het verveelt nooit. De werkplek, de bezoekers – elke dag is anders. Het is ontzettend leuk en dankbaar werk. Voor vrijwilligers zijn er regelmatig interessante kennisbijeenkomsten en je krijgt een aantal vrijkaarten.’
Ook vrijwilliger worden? Kijk op www.artis.nl
