Hedenmiddag zat ik heerlijk te slomeduikelaren op mijn Franse balkon. De temperatuur was aangenaam en een zacht briesje waaide de huiskamer in. De hele wereld leek in slaapstand en mijn straat lag er vredig bij. Aan de overkant lag de witte hond van de overbuurvrouw uitgevloerd op de stoep. De goedmoedige lobbes straalde rust uit. Wie deed hem en mij wat op een dag als vandaag? Lang moge hij duren.
Maar helaas. Vanuit de verte klonk een akelig geluid dat steeds dat langzaam naderbij kwam. Het was het door merg en been gaande gehuil van een kind dat bruut de rust in mijn straat verstoorde. Langzaam kwam het doordringende gekerm mijn kant op.
Na enige minuten verscheen er een ontspannen ogende vrouw die langzaam liep met een kind in haar armen. Ze leek onverstoorbaar onder het geweeklaag van de kleine spruit in haar armen. De hond gaf lauw sjoege toen ze hem passeerden. Ik sloeg het tafereel met gemengde gevoelens gade.
Waarom moet dat kind alsmaar huilen? Het heeft vast door in wat voor rotwereld het terecht is gekomen, terwijl het nog geen weet heeft van alle narigheid, tegenslag en ellende die er zog zouden komen in het bestaan op deze ten onder gaande planeet.
Na enige minuten stierf het geluid weg en keerde de rust terug. De hond draaide zich op zijn andere zij en ik verviel in een weemoedig middagdutje. Ik dommelde weg, verdrong het leed dat zich voor mijn ogen had afgespeeld
en het is maar dat U het weet
