De vijf kunstwerken die sinds kort het Cruquiuseiland sieren, worden op 19 maart officieel onthuld door de kunstenaar, James Beckett. Wie wil, kan een rondje meelopen met de kunstenaar langs de vijf sculpturen, waarover hij dan een en ander zal vertellen.
Steven van Galen | Foto’s Anja van Mil
De werken, kleurrijke rietstengels, zijn een ode aan de Rietlanden, zoals het gebied waar nu Cruquiuseiland ligt, vroeger heette. De bladeren van thee-, cacao-, en tabaksplanten en de tropische vruchten zoals bananen en cacaobonen die aan de stengels zitten, zijn een verwijzing naar de geschiedenis van het gebied, ooit een importhaven van koloniale waren. De kunstwerken trekken veel bekijks van voorbijgangers en omwonenden.
Meningen van voorbijgangers en bewoners
‘Ik vind het wel vrolijk staan’, zegt een voorbijgangster over de sculptuur aan de Amsterdam-Rijnkanaalkade. ‘Bij sommige stengels zijn bankjes geplaatst zodat je er in de zomer onder kan zitten. Ik vind die associatie met palmbomen wel kloppen. Op zomerse dagen komen mensen onder een bankje bij zo’n beeld misschien wat vaker samen voor een praatje. Ja, ik vind het wel wat hebben.’
‘Ze geven de buurt wat kleur’, zegt een jongeman die in de lunchpauze over de Zeeburgerkade kuiert en het beeld bestudeert dat daar over het water uitkijkt. ‘Het is nog best wel grijs hier in dit gebied’, zegt hij ‘ze steken vrolijk af bij de hoogbouw. En ze maken Cruquiuseiland wat meer tot een eenheid doordat de vijf beelden op elkaar lijken. De verwijzing naar het verleden, de Rietlanden, vind ik hier goed passen, ‘ vervolgt hij. ‘En er zitten leuke details aan’, voegt hij daaraan toe, wijzend naar een lieveheersbeestje en een stuk touw in de sculptuur. ‘Ik ben heel positief’, besluit hij.
Ook het beeld aan het begin van de Cruquiusweg, bij hotel The Nu, kan op waardering van de voorbijgangers rekenen. ‘Altijd leuk, wat kunst op straat’, zegt een taxichauffeur die op zijn klanten staat te wachten, ‘het fleurt de boel een beetje op, die palmpjes.’ Twee Engelstalige toeristen herkennen de cacaobonen in het kunstwerk, de bladeren lijken volgens een van hen meer op koehoorns dan op cacaobladeren. ‘Very nice’ vat een vrouwelijke voorbijganger haar oordeel kort en krachtig samen. Ook een vierde passant is positief. ‘Ik zie het nu voor het eerst terwijl het helemaal af is’, zegt hij naar boven turend, ‘ik dacht eerst dat er nog wat bladeren bij zouden komen. Maar nu zie ik dat het helemaal af is. Best mooi, ja, past goed bij dit gebouw en in deze omgeving.’
De waterslangen die in het object bij de Brandslangstraat zitten verwerkt is het eerste wat twee werklieden in oranje hesjes ter plaatse opvalt. ‘Maar wat de functie ervan is, is mij een raadsel,’ merkt een van hen op, ‘het lijkt wel een hippe lantaarnpaal,’ voegt hij daar lachend aan toe. ‘En hij staat een beetje scheef, maar dat is natuurlijk omdat het een rietstengel is, die meebuigt met de wind.’ Ze vinden het allebei wel vrolijk staan, vooral door de vele kleuren.
Vier bewoners van De Binnenbocht, het appartementencomplex aan de Cruquiusweg, zijn minder enthousiast. ‘Het is mijn smaak niet’, zegt een vrouw, ik vind het Eftelting-kunst. Het is geen drama en over kunst valt niet te twisten,’ voegt ze daaraan toe, ‘het zal wel wennen. ‘De een is leuker dan de ander’, zegt een tweede bewoner. Die paarse heeft meer kleur,’ zegt ze, wijzend naar de sculptuur die iets verderop aan de Zeeburgerkade staat, ‘ik dacht eerst dat deze nog niet af was,’ zegt ze, doelend op het beeld dat het pleintje achter De Binnenbocht siert. Net als andere voorbijgangers, vindt men de details zoals een vogelnest, vruchten, bloemen en ontluikende bladeren een mooie verrijking. ‘Een van de beelden aan de Rijnkanaalkade heeft veel meer details,’ zegt een bewoner, ‘misschien kunnen ze die omruilen met deze hier,’ grapt ze. ‘Deze hier zijn wel heel erg foetsj, recht omhoog,’ vervolgt ze lachend. ‘Misschien gaan er wel vogels in nestelen, grapt een bewoner.
19 maart tussen 16.00 en 16.30 uur is er een rondleiding met James Beckett langs de vijf sculpturen op Cruquiuseiland.
