Journalist Jim Jansen en fotograaf Eddy Ellert begeven zich door Amsterdam-Oost en komen bekende en onbekende buurtgenoten tegen. Deze keer Milan König, die onlangs in Het Parool schreef dat andermans kinderen zijn agenda dicteren.

Tekst: Jim Jansen | Fotografie: Eddy Ellert

Deze week bepaalt een hond zijn agenda. Een honden-oppasvader, dat is Milan König vandaag, als we vanaf de Middenweg koers zetten naar de Ringdijk, zijn favoriete plek in Amsterdam-Oost. ‘Hij heet Noed en is een Griekse straathond. Al voordat ik hier in Oost woonde, paste ik op het beestje en sinds we van het Centrum hiernaartoe verhuisden, zijn we buren geworden. Als ik op mijn balkon sta, kan ik naar Noed in de tuin zwaaien’.

Met zijn vriendin verruilden ze het Centrum voor de Watergraafsmeer en dat was een goede keuze. ‘Het is een cliché, maar deze buurt is toch een beetje een dorp in de stad. Gemoedelijk met een bepaalde rust. Zeker in vergelijking met waar we vandaan komen.’ Dat dorp heeft voor hem één gezicht: buurvrouw Ria, aan wie hij in Het Parool eerder een ode schreef. ‘Dat is voor mij toch een beetje Oost: dat je met je buurvrouw op zondag Ajax zit te kijken.’ 

Vanuit Leiden verhuisde hij naar Amsterdam. Bij de gemeente werkt hij als tekstschrijver onder andere aan het dossier energietransitie en daarnaast publiceerde hij de afgelopen periode verschillende stukken in het Parool, over onderwerpen die voor hem, halverwege de dertig, actueel zijn. ‘De thematiek is die gekke overgangsfase: geen drinkende dertiger meer, nog geen volwassen veertiger. Zo zat ik aan tafel met een vriend die Amsterdam had verlaten en hij vertelde me dat hij oprecht gelukkig kon worden van het buitenzetten van de kliko. Toen ik dat hoorde, bespeurde ik bij mezelf toch een zekere minachting. In mijn opiniestuk kwam ik erachter dat ik op een leeftijd ben gekomen waarop iedereen volwassen wordt, uitgroeit en weggaat. Mijn minachting was eigenlijk een verpakte vorm van rouw. Ik merkte dat ik in een permanente staat van melancholie leefde.’  

Kinderen bleken een heikel dertigersonderwerp. Het stuk over hoe kinderlozen zich moeten aanpassen aan vrienden die wel kinderen hebben, werd online veel gedeeld en besproken in de podcast Voorheen Schaamteloos Randstedelijk. ‘Eigenlijk schrijf je niet over andermans kinderen, dan ben je aan de beurt,’ zegt hij. ‘En natuurlijk krijg ik reacties op mijn stukken en die zijn zeker ook niet altijd positief. Ook bijvoorbeeld in de familie-app. Het zijn gevoelige onderwerpen, maar als je bij elke zin aan je omgeving gaat denken, schrijf je niks meer. Ik merk dat als mensen het niks vinden, het me opvallend koud laat.’  

Koud heeft Noed het inmiddels ook, getuige het trekken aan zijn halsband. Op naar Vishandel Tol en De Geus waar hij steevast bij het passeren van de winkel een stukje kibbeling krijgt.  

Vorig artikelInzameling medische hulpmiddelen
Volgend artikelBoek van de Week | ‘De lach van de Medusa van Hélène Cixous