Jim Jansen
Door een toevalligheid, een onverwachte wending die het leven soms neemt of wellicht een speling van het lot, kom je in situaties, ontmoet je mensen of beland je op plekken die voordien onbekend waren. Toen mijn dochter Nena net was geboren en ik hele dag met haar door de Watergraafsmeer wandelde, zag ik opeens mensen met dezelfde kinderwagen die me daarvoor niet waren opgevallen.
Een jaar of tien terug begon ik met openwaterzwemmen, en zodra de temperatuur enigszins acceptabel is, ontwaren er zich individuen met wetsuit en een feloranje zwemboei. Terwijl me dat eerder nooit was opgevallen.
Mijn hele leven woon ik al in Amsterdam-Oost en in die vierenvijftig jaar was ik nog nooit in een verzorgingstehuis geweest. Terwijl elke buurt er toch wel eentje heeft. Mijn moeder van negentig maakte onlangs een ongelukkige val en woont sindsdien in het Ritzema Bos, een verzorgingshuis tussen de Nieuwe Ooster en Park Frankendael. Toen ik voor het eerst door de gele deur naar binnenging, die automatisch voor me werd geopend, ging er een nieuwe wereld voor me open.
In de gezamenlijke ruimte deden de bewoners zittend op een stoel verschillende sportactiviteiten. Een etage hoger werd een heerlijk geurend Surinaams gerecht met bruine bonen bereid. Ook op deze plek weet men blijkbaar wat De schijf van vijf aanraadt. Op de verdieping van mijn moeder hoorde ik Laat me van Gerard Alderliefste en zag ik bewoners een schilderij maken. Alles onder toeziend oog en begeleiding van verpleegkundigen, zorgmedewerkers en ander personeel.
Vanuit haar raam wierp mijn moeder een blik op de tuin die net in bloei begon te staan. Ze lachte tevreden. In Nederland zijn we gewend te klagen en te zeggen wat er niet goed gaat. Het is mooi en goed dat er huizen zijn zoals Ritzema Bos bestaan waar iedereen even liefdevol wordt ontvangen.
Reageren? [email protected]
