Metro | Vera Amende
De eerste metro van de stad werd in een brede open bak geïnstalleerd, ten koste van een aantal woonhuizen. Vanuit wijkcentrum d’Oude Stadt protesteerden we, samen met de actiegroep Nieuwmarkt, met woorden en protestoptochten. We waren tegen de afbraak van de huizen, niet tegen het nieuwe soort openbaar vervoer.
Nu zit ik vaak in de metro, fietsen vind ik een beetje eng doordat allerlei fietsen eigenlijk snelle motoren zijn geworden en het fietspad beheersen. Als ik nu met bedaarde en voorzichtige tred de, soms niet bewegende, roltrap afloop en de trein zie aankomen, spijt het me dat ik niet meer kan hollen. Tot mijn verrassing wacht hij soms op me zodat ik toch nog kan instappen. Ik wuif dan wel even naar de bestuurder.
Lunch | Vera Amende
Als een familielid haar of zijn bezoek aankondigt, wordt er toch wel wat van me verwacht. De Hoftuin is een mooie en groene plek in de buurt. Wel heb ik ongeveer vijftig jaar geleden geprotesteerd tegen deze eetgelegenheid in de tuin ten koste van het groen. De eerste gedachte van de eigenaars was het vroegere dodenhuisje in te richten als een theeschenkerij en de bediening te laten doen door hulpbehoevenden. De verdienste zou gebruikt worden om meisjes die het verkeerde pad op waren gegaan aan een beter leven te helpen.
Tot er een architect aan te pas kwam die het huidige pand ontwierp. Een stuk van het gazon werd opgeofferd, ook door de aanleg van een flink groot terras. In de begintijd kon je er koffie en thee drinken en een boterhammetje eten.
Nu zat ik daar laatst met een familielid. De mooie menukaart stond vol raadselachtige woorden, maar toch vond ik tussen al die onbekende gerechten per ongeluk en ook gelukkig het woordje ‘brood’. Maar deze eetgelegenheid is toch meer iets geworden voor toeristen met een dikke buidel.
Glasvezel | Vera Amende
Het woord zal vast wel al langer bestaan, maar sinds er bij mijn voordeur van die wit-en-roze draadjes uit de grond steken, is het dichterbij gekomen. Het begon met het graven van een geul in de stoep. Tegen koffietijd waren de twee gravers net voor mijn deur beland. Gelukkig had ik nog twee stevige bekers in de kast staan, passend bij het postuur van deze mannen. Om twaalf uur ging ik kijken of ze de lege bekers terug hadden gezet, maar nee. De stad is nu twee bekers rijker.
5 Mei | Vera Amende
Bevrijdingsdag heb ik niet mogen beleven in Amsterdam. De reden was dat vele stadse kinderen, om ze in leven te houden, werden ondergebracht bij boeren buiten de steden. Mijn broertje en ik kwamen dicht bij elkaar terecht in de Beemster en een oudere zus een half uurtje lopen verder in de polder. Het beviel ons daar prima. Later hoorde ik dat mijn grootvader, die in de hongerwinter bij ons in Amsterdam woonde, direct op 7 mei naar de Dam was gewandeld, het feestelijke middelpunt van de stad. De mensen wachtten daar op de Canadese bevrijders. Tot hun grote schrik werd er uit De Groote Club door achtergebleven Duitsers op hen geschoten. 32 mensen kwamen om en er waren vele gewonden. Wat een verdrietig begin van de bevrijding. Mijn grootvader is later in Sint Jacob overleden.
