Zestig jaar geleden begonnen ze samen op een zolderkamertje bij een hospita. Douchen gebeurde in het weekend bij vader en moeder in Arnhem. Nu wonen Kees en Lidy van der Wild boven Oostpoort met uitzicht op de Watergraafsmeer en het Stadsloket.

Tekst Anneke Hesp | Foto’s Familie van der Wild

‘We waren 23 en wilden samenwonen, maar in onze gereformeerde gemeenschap kon dat alleen als we trouwden.’ Zo leggen Lidy en Kees van der Wild uit hoe de gang van zaken vroeger was in verzuild Nederland.

De student en de maatschappelijk werkster begonnen aan hun avontuur op een zolderkamertje met alleen een wasbak. Later konden ze een studentenappartement op Uilenstede krijgen met een slaapkamer en een douche. Kees kreeg de taak om toezicht te houden op het leef- en woonklimaat in zijn flatgebouw. Ze woonden naast de entree en zagen hoe de matrassen en andere spullen de kamertjes in en uit werden gehesen.

Man achter kinderwagen
Drie jaar later kwam er een baby. Lidy was kostwinner. Elke dag ging ze op haar Solex naar Osdorp en Overtoomse Veld om daar mensen te helpen (wat voor beroep had ze? mm). Kees werd thuisvader. Heel progressief. Weinig mannen durfden zich al te vertonen achter een kinderwagen. Hij deed lang over zijn studie. Dan hadden ze in elk geval een dak boven het hoofd. Toen Kees eindelijk afstudeerde, werd hij leraar in Uithoorn. Daar kreeg Lidy belangstelling voor politiek. Het werd D66. Inmiddels waren er twee kinderen.

Aanpassen
Kees kon een vriend overhalen om ook naar een betrekking in Aruba te solliciteren en beide families vestigden zich daar. Na afloop van het contract verhuisden ze naar Schoorl omdat Kees bij de Europese School in Bergen ging werken. Lidy ging verder in de politiek en werd wethouder van Sociale Zaken en Milieu in.

Toen de onrust weer toesloeg gingen ze samen Italiaans leren. Kees solliciteerde succesvol op een betrekking aan de Europese school in Varese in Noord-Italië. Loyaal gaf Lidy haar baan op. Ze werd vrijwillig bezoeker voor Nederlanders die in Italiaanse gevangenissen zaten. ‘Als je getrouwd bent, is het een kwestie van aanpassen aan elkaar. Maar als ik eerlijk ben, heeft Lidy zich daarin meer aangepast dan ik,’ zegt Kees.

Rietveld kinderstoel
Toch heeft ook Lidy de kansen gepakt die het samenleven haar bood. ‘In Italië ben ik naar een meubelmakersvakschool gegaan. Eerst wilden ze me niet aannemen, zo’n omaatje. Dat was nog nooit gebeurd. Ik moest bewijzen dat ik een diploma had van de middelbare school in Nederland. Dat was natuurlijk geen probleem en ze konden me niet afwijzen. Ik zat in de klas bij allemaal jongens van 15, 16 jaar. Het was prachtig. Ze waren zo aardig voor hun ‘nonna’. Ik ging mee op schoolreisjes, alles.’ Ze laat een Rietveld kinderstoel van hout zien. De leren onderdelen sneed ze uit de schooltas van Kees.

Fietsen langs het Gein
 Op tafel verschijnt de chocoladetaart van Kwekkeboom. Ze houden het deze trouwdag rustig. Op tafel ligt een grote puzzel die bijna af is. Het schaakbord staat klaar met de eerste zetten gedaan. Dit weekend gaan ze samen fietsen langs het Gein in het spoor van Mondriaan en Jacob Olie. Met helmen op.

Het grote feest was bij het 50-jarig jubileum. In de gang hangt het bruidsportret dat ze toen kregen. De kinderen hebben het opgebouwd uit honderden kleine fotootjes van familieleven. ‘We hebben weinig tegenslagen gehad in het leven,’ zegt Lidy. Kees beaamt het: ‘We zijn zondagskinderen.’