Sinds 2018 is Lian Heinhuis actief in de Amsterdamse gemeenteraad namens de PvdA. Bijna acht jaar verder kijkt ze terug, maar vooral vooruit. Naar wat Amsterdam maakt tot de stad die zij liefheeft. En naar wat bescherming verdient, juist nu. Heinhuis woont inmiddels weer bijna vijf jaar in Oost. ‘Tel je alles bij elkaar op, dan woon ik er ruim tien jaar.’ Oost voelt voor haar niet als een woonplek alleen, maar als een omgeving waar geschiedenis, samenleven en toekomst samenkomen.

Op woensdag 18 maart zijn de gemeenteraadsverkiezingen, het vierjaarlijkse hoogtepunt van de lokale democratie. Tegelijkertijd is ook de verkiezing voor leden van de stadsdeelcommissie.
oost-online stelt de kandidaten in Oost aan je voor.

Bescherming van de bruine kroeg: meer dan nostalgie
Eén van de dossiers waar Heinhuis zichtbaar trots op is, draait om de bescherming van de bruine kroeg. Niet uit sentiment, maar vanuit overtuiging. ‘De stad raakt steeds meer in de uitverkoop’, stelt ze. Authentieke ondernemers verdwijnen, terwijl geld steeds vaker bepaalt hoe de stad eruitziet. ‘Hippe juicebars kennen we inmiddels genoeg. De bruine kroeg staat voor de ziel van de buurt.’

Volgens Heinhuis vormen deze cafés plekken waar jong en oud elkaar treffen, waar buurtbewoners elkaar kennen en waar de stad zich van haar menselijke kant laat zien. ‘Zulke plekken maken Amsterdam aantrekkelijk.’

Dat behoud mag volgens haar niet afhangen van toeval of van een sympathieke eigenaar. Ze noemt Ruk & Pluk aan de Linnaeusstraat als voorbeeld: een nieuwe eigenaar laat het interieur intact. ‘Dat pakt nu toevallig goed uit, maar als iemand andere plannen heeft, raak je het voor altijd kwijt.’

Daarom pleit de PvdA voor een erfgoedlijst met bruine kroegen. Niet als eindpunt, maar als eerste stap. ‘We moeten kijken wat nodig is.’ De gesprekken met café-eigenaren leveren volgens haar waardevolle inzichten op. ‘Het blijven ondernemingen, maar deze plekken horen bij de cultuur van de stad.’

Verbinding in een diverse stad
De inzet voor de bruine kroeg raakt aan een breder thema: saamhorigheid en ontmoeting. Heinhuis ziet hoe afstand groeit tussen groepen in de stad, onder meer bij internationale kennismigranten. ‘Je merkt dat mensen langs elkaar leven. En ook eenzaamheid speelt een rol.’

Daarom pleit zij voor meer verbinding: via buurten, via verenigingen, via werk. Bedrijven dragen volgens haar verantwoordelijkheid voor hun werknemers. Niet alleen economisch, maar ook maatschappelijk.

Ze maakt zich zorgen over het verharde debat vanuit Den Haag. ‘Immigratie-haat en polarisatie maken mensen tot tegenstanders, terwijl onze stad al eeuwen laat zien dat in diversiteit juist kracht zit.’

Restaurants, winkels en buurten tonen volgens haar dagelijks hoe samenleven wél werkt. ‘Dat debat over integratie is achterhaald. In Amsterdam gebeurt het al zo veel en gaat ook zo veel goed.’

Vrijheid, veiligheid en grenzen stellen
Verbinding vraagt ook om duidelijkheid. Heinhuis spreekt zich uit tegen discriminatie en onveiligheid, met bijzondere aandacht voor LHBT+ personen. Gesprekken met organisaties als meldpunt Rita laten zien dat meldingen vaak slechts het topje van de ijsberg vormen.

‘Twee mannen moeten hand in hand kunnen lopen zonder lastig gevallen te worden. En ook met hoofddoek moet je veilig in onze stad zijn.’ Tolerantie vormt volgens haar een kernwaarde, maar grenzen horen daar ook bij. ‘Nooit berusten in wat onacceptabel is.’

Ze waarschuwt voor de opkomst van extreemrechts omdat groepen mensen dan tegenover elkaar worden uitgespeeld door kwaadwillende politici en benadrukt de noodzaak om stelling te nemen. ‘Vrijheid om jezelf te kunnen zijn hoort bij deze stad.’

Betaalbaarheid en gemengde buurten
Ook op het gebied van wonen liet de PvdA de afgelopen periode sporen na. Gratis openbaar vervoer voor kinderen ziet Heinhuis als een belangrijke stap voor gelijke kansen.

Ze noemt ook de inzet rond het Entrepotdok, waar verkoop van sociale huurwoningen tijdelijk stopte. Bewoners kwamen in verzet, waarna woningcorporatie De Alliantie na overleg met de gemeenteraad op de pauzeknop drukte.

‘Als je op de duurste plekken sociale huur verkoopt, krijg je die nooit meer terug.’ Heinhuis pleit voor gemengde buurten en het vasthouden aan de 40-40-20-verdeling. ‘Zonder bijsturing verdwijnen betaalbare woningen.’

Herdenken om scherp te blijven
Samen met raadslid Itay Garmy nam Heinhuis het initiatief voor een officiële herdenking van dertien Amsterdamse raadsleden die in 1940 uit hun functie werden gezet omdat zij Joods waren of communistisch.

De herdenking vond plaats in de oude raadszaal, exact waar 85 jaar eerder nauwelijks verzet klonk. Heinhuis sprak over een houding die destijds ‘niet heldhaftig, niet vastberaden en niet barmhartig’ was. Volgens haar onderstreept dit hoe belangrijk het blijft om onrecht tijdig te herkennen en te benoemen.

Geschiedenis als kompas
De rode draad in haar werk ligt bij de vraag: wat hoort bij deze stad? Heinhuis verdiept zich graag in de geschiedenis van Amsterdam. Ze noemt figuren als Wibaut, Schaefer, Spinoza en ook Ben Sajet als inspiratiebron.

Sajet, arts en sociaaldemocratisch raadslid, begon zijn loopbaan als huisarts in de Transvaalbuurt. Juist die buurt heeft voor Heinhuis een persoonlijke betekenis: haar schoonfamilie woonde er. ‘Het voelt als een plek die bij mijn familie hoort.’ De Transvaalbuurt noemt ze één van haar favoriete plekken in Oost, vanwege het samenleven van verschillende groepen en de leuke buurtwinkels.

Met haar kinderen bezoekt ze graag het Mariotteplein in de Watergraafsmeer. ‘Een speeltuin waar buurtbewoners elkaar ontmoeten, die door buurtbewoners wordt gerund. In de zomer kan je in het huisje koffie voor een euro halen, waar kan dat nou nog in de stad?’

Blijven strijden voor een open stad
‘Ik houd van Amsterdam, omdat iedereen hier zichzelf kan zijn of worden’, zegt Heinhuis. ‘Een stad vol dromen en mogelijkheden.’ Voor de komende jaren wil ze blijven strijden voor een open, betaalbare en toegankelijke stad. ‘Niet alleen voor mensen met een grote portemonnee of veel geluk.’

Gelijke kansen, saamhorigheid en vrijheid vormen daarin de kern. ‘Die strijd wil ik voortzetten. Dat is waar Amsterdam voor staat.’