Leuk om een nieuwe rubriek over poëzie op straat te beginnen met een vrijwel onleesbaar vers. Je zou eigenlijk zo’n mobiel plateau moeten hebben waarop ze op hun buik liggend onkruid wieden uit bollenvelden om het gedicht te kunnen lezen dat op ongeveer 50 centimeter boven de straat over een lengte van 120 meter staat op de lage muur voor het Montessori Lyceum aan de Polderweg.
Frans van Lier
Het motto van de school is Denken en Doen en het is dus niet zonder betekenis dat in 1999 het lied Denk van De Dijk is weergegeven op de lage muur, die conform de gehele breedte van het enorme schoolgebouw het eigen terrein scheidt van de straat. Typerend voor de empathische inzichten van de architect Herman Hertzberger (1932), die het gebouw ontwierp, is dat hij in plaats van een afwerend hek een lange lage muur ervoor zette, waarop de leerlingen lekker kunnen zitten kletsen.
Het was zijn dochter Akelei Hertzberger, virtuoos op diverse artistieke terreinen, die in 1999 de decoratie voor de muur bedacht: het gedicht van De Dijk als een lange sliert tekst in een even lang mozaïek. Dertig jaar werkt zij als docent beeldende expressie op scholen en uiteraard betrok zij dus de scholieren bij de uitvoering van het mozaïek. Aldus worden de in zwarte steentjes opgebouwde letters middendoor onderbroken door een even lange strook kleurige tierlantijnen die de leerlingen allemaal zelf in elkaar peuterden uit minuscule steentjes. In ‘hun’ smalle mozaïekbaan duiken af en toe ook woordjes op: landsnamen bijvoorbeeld (China, Africa, Irak), de naam Akelei ook en zelfs, wat onverschrokkener, Fuck in het goudgeel.
De tekst van Denk is van Dijk-icoon Huub van der Lubbe en zijn medemuzikant/gitarist Nico Arzbach. Het lied staat op hun zesde studioalbum, Nooit Genoeg geheten, uit 1991. Het luidt aldus:
denk ruim denk vrij
denk in het totaal
denk door denk na
denk aan allemaal
denk alles wat je denken kan
denk alles wat je denken kan
en hou je hart erbij
denk alles wat je denken kan
dat kan niemand zoals jij
denk alles wat je denken kan
en denk af en toe aan mij
geef weg geef vrij
geef om het totaal
geef door geef voor
geef aan allemaal
geef alles wat je geven kan
geef alles wat je geven kan
en hou je hart erbij
geef alles wat je geven kan
dat kan niemand zoals jij
geef alles wat je geven kan
en denk af en toe aan mij
leef vol leef vrij
leef in het totaal
leef lang leef wild
leef met allemaal
leef alles wat je leven kan
leef alles wat je leven kan
en hou je hart erbij
leef alles wat je leven kan
er zijn velen zoals jij
leef alles wat je leven kan
en denk af en toe aan mij
Knappe jongen die dit helemaal van de muur weet af te lepelen. Maar er is ook nog een achterkant en als je die dwars door het fietsenrek in de gaten krijgt kun je – tweemaal op de lange muur – nog een ‘groteske’ vinden van de Vlaamse modernist Paul van Ostaijen (1886-1928) en wel:
De sjimpansee doet niet mee waarom doet de sjimpansee niet mee de sjimpansee is ziek van de zee er gaat zoveel water in de zee meent de sjimpansee
Welkom op de Polderweg.
