Ik ben niet echt een architectuurfreak, maar vind het toch altijd leuk als er weer eens een bijzonder gebouw bij komt in Amsterdam. Ondanks de stikstofcrisis wordt er nog steeds best veel gebouwd in Amsterdam. In de trein op weg naar Utrecht zag ik laatst aan de westkant van het spoor enorme woontorens in aanbouw in Zuidoost. Die komen daar in de plaats van meestal niet heel opvallende kantoren, die daar voorheen stonden.
Fokko Kuik ging dit jaar vroeg op vakantie en was net voor de zomer weer terug in de stad. Hoe bevalt hem de zomer in Oost?
Fijn dat er meer woningen komen en goed dat het een gemengd gebied wordt, waardoor het ook buiten kantooruren wat levendiger wordt. Maar van de vormgeving was ik niet onder de indruk. Het geeft vooral de indruk van meer van hetzelfde. Eerlijk gezegd ben ik daar ook een beetje bang voor in de Sluisbuurt op het Zeeburgereiland, waar nu de eerste torens beginnen te verrijzen.
Ik ben zeker niet tegen hoogbouw, maar om ze goed tot hun recht te laten komen moet er wat mij betreft wel een beetje ruimte omheen zijn. In het Oostelijk Havengebied, waar ik zo’n vijftien jaar heb gewoond, staan een paar van dat soort solitaire woontorens, die zich van hun omgeving onderscheiden doordat ze min of meer alleen staan tussen laagbouw of middelhoogbouw. En dan meestal nog aan het water ook. Niet allemaal even mooi en bijzonder, maar wel mooie oriëntatiepunten in dit gebied.
Een interessant gebouw waar mijn oog altijd op valt als ik weer eens naar of langs IJburg fiets, is het Sluishuis op het Steigereiland. Het is het resultaat van een prijsvraag uit 2016, die gewonnen werd door een Deens en Rotterdams architectenbureau. Inmiddels staat het gebouw er drie jaar. Het bestaat uit 442 appartementen en door z’n bijzondere ligging in het water kunnen er ook woonboten aanmeren langs het gebouw. Zelfs in de binnenplaats kunnen boten komen.
Bijzonder is dat je langs twee trappen langs de privéterrassen helemaal omhoog kunt klimmen tot op het dak. Van daar af heb je een weids uitzicht over de omgeving, dus ik vond het de moeite waard om het eens te proberen in een van de eerste maanden dat het gebouw klaar was. Net op tijd begreep ik later, want kort daarna werd het ‘wandelpad’ afgesloten met een flink hek.
Gelukkig had de gemeente bedongen dat de trappen minimaal tachtig dagen per jaar open moeten zijn voor het algemene publiek. Toen ik er laatst weer eens ging kijken zag ik inderdaad een bordje, waarop staat dat er toegang is voor buitenstaanders van maandag tot en met vrijdag van 12.00 tot 16.00 uur.
Het is een flinke klim, maar op mooie dagen heb je er een prachtig uitzicht over het Waterland, het IJmeer en de directe omgeving. Ik kan me best voorstellen dat de bewoners niet zitten te wachten op hordes toeristen die hijgend langs hun terrasjes lopen om van dat uitzicht te genieten, maar enige gepaste trots over zo’n bijzonder gebouw, fraai ingepast in z’n unieke omgeving is toch ook wel op zijn plaats. Dus als je gaat: gedraag je als gast!
