Op een ochtend tijdens een vakantie opende ze het verduisteringsgordijn van haar shelter en werd getroffen door een beeld. Die vrijdag, 8.15 uur, nam ze een besluit. Ze zou alleen nog maar tekenen. Wat raakte haar? Zie het beeldende verhaal van deze bevlogen kunstenares.
Carolien Gevers | Foto Erwin Vermeulen
We zitten in haar ruime atelier met opvallend mooi bovenlicht. Aan de wand een serie tekeningen, allemaal voorzien van een tijdstip. Ike: ‘Dat beeld vanuit onze shelter laat me nooit meer los. Die doorschijnende druppels met de bosschages erdoorheen, een verhaal in een verhaal. Dan kom je meteen bij de kern van mijn werk. Vaak word ik verrast door een onverwacht inkomend beeld, zo van ‘hé wat zie ik nou?’. Het zijn meestal kortstondige beelden waarbinnen de werkelijkheid meerdere gezichten toont. Dat beeld vang ik met mijn potlood en ga ik nader onderzoeken. Tijdens het tekenen doe ik ingrepen zoals ik ook in een gesprek zou doen om mijn spontane ervaring zo pakkend mogelijk over te brengen. Ik voeg dingen toe of laat ze juist weg, vergroot of verklein ze, of ik markeer accenten waardoor een gelaagd beeld ontstaat.’ Moet ze zoeken naar de beelden? ‘Nee eigenlijk niet, ik vertoef nogal eens in vogelrijke gebieden en dan vliegen de vogels gewoon mijn netvlies in, zo is het ook met de snelle beelden die ik om me heen zie. Door ze te tekenen vertraag ik de tijd en geef ik die vervlogen momenten een ereplaatsje.’
Van kinds af aan
Ike is opgegroeid tussen de verftubes. ‘Mijn moeder volgde de Kunstacademie Amsterdam en zat nog met Karel Appel in de klas. Ik ging op de basisschool elke woensdagmiddag naar schilderles. Maar denk maar niet dat ik naar de kunstacademie mocht. Mijn ouders, hoewel art minded, vonden dat hun dochters zelfstandig in hun onderhoud moesten kunnen voorzien. Dus ik ging studeren. Daarna maakte ik als docent aan een acteursopleiding jarenlang voorstellingen met de studenten en verzorgde de vormgeving. Ik schoolde me via cursussen, les bij gerenommeerde kunstenaars en recent nog bij de Drawing Invention Academy.’
Nooit klaar
Heeft Ike nog dromen voor de toekomst? ‘Nou…, de werkelijkheid is er altijd en bovendien nooit klaar, dus daar bof ik mee. Ik lag eens drie uur lang op de intensive care. Niet fijn natuurlijk, en boven mij alsmaar fel licht van een tl-buis. Maar wat er gebeurde is dat ik na enige tijd zag wat een mooi lichtspel zich in die buis afspeelde. Ik heb er later een tekening van gemaakt. Ik hoop dat mensen door mijn werk uitgenodigd worden om zich nog meer door de werkelijkheid te laten verrassen’.
Info www.ikesmitskamp.nl | #ikesmitskamp
Nieuwe galerie in de Watergraafsmeer
De naam Mignon verwijst naar die op de gevelsteen van de boerderette uit 1905. Eigenaresse Elly Konijn realiseert een droom door deze open te stellen voor allerlei kunstenaars. In een prachtig lichte ruimte, vinden exposities plaats op zaterdagmiddagen van 14 tot 17 uur. Iedereen is welkom.
6 september opent de expositie van Ike Smitskamp (15-17 uur). Daarna elke zaterdag tot en met 20 december. Adres: Middenweg 106
