Het intieme huiskamerfestival Jazz en de Walvis in het Oostelijk Havengebied bracht afgelopen zondag een divers programma met bekende, maar ook nieuwe gezichten. Uit de concerten maakten we de volgende keuze.
Tekst en beeld Goos van der Sijde
De aftrap vond plaats in de Kompaszaal, althans het voorportaal daarvan. Dat was een beetje jammer, want deze kleinere voorzaal zat echt propvol. Het gratis openingsconcert werd dit keer verzorgd door vier leden van het Amsterdams Andalusisch Orkest. Het orkest is gespecialiseerd in de Arabische muziek van vroeger en nu, in allerlei stijlen die bekend zijn of waren van Granada tot en met Bagdad. De muzikanten bespeelden de ud (de luit), de viool en diverse trommels en percussie. De hoofdrol was weggelegd voor de zanger met mooie mysterieuze melodieën die vaak samen met de viool dubbelden.
Voor ons tweede concert fietsten we naar boot Zena (studiozena.nl), aan de Borneokade. In de buik van de boot gaf het Belgische trio Dishwasher een voorproefje van hun nieuwe album Anemoia. Naast drums, elektrische bas en saxofoon speelden toetsen en synthesizer een belangrijke rol. Naar mijn smaak iets te veel, omdat de muziek zo behoorlijk vol en dichtgesmeerd klonk. Iets meer variatie en openheid zou deze op zichzelf swingende muziek – met prima bas en drums – meer cachet geven.
Dat je synthesizers ook anders kunt toepassen liet het (opnieuw) Belgische duo Lyn Cassiers & Nabou Claerhout horen. Ze traden op in een woonhuis aan de Van Hengelstraat tussen een wirwar aan snoeren en apparaten. Zangeres Cassiers zong ijle tonen en speelde daarnaast toetsen en bediende een duizelingwekkende hoeveelheid aan druktoetsen, draaiknoppen en schakelaars. Effectbejag? Jazeker, maar smaakvol. In combinatie met de prachtige trombonetonen van Nabou Claerhout werd je meegenomen op een reis diep het heelal in. Mooie klanken en melodieën, ritmes, klikjes en klakjes… Je droomde helemaal weg naar andere werelden.
Een uurtje later bevonden we ons alweer in de buik van een boot, maar nu aan de Levantkade. Het beroemde Artvark Saxofoon Kwartet trad daar op. Prachtige werken van uiteenlopende Nederlandse componisten kwamen aan bod, zoals van de middeleeuwse organist Sweelinck, maar ook van de moderne componist Andriessen, en eigen werk van Artvark. Grappig intermezzo was een nummer met een schuifsax, een instrument dat vroeger in Engelse variété-kringen (jaren 20) in gebruik was.
Wij sloten af met een concert van het trio Nostalgia Blitz van Benjamin Herman. Hij dook met dit trio in de muziek die hem in zijn jeugd fascineerde. Het resultaat is een wervelstorm aan tonen, licks en ritmes, energiek ondersteund door de jonge drummer Jimmi Hueting en contrabassist Thomas Pol. Een wervelende afsluiting van ons middagje ‘Walvis’.
Jazz en de Walvis, tot volgend jaar!
