Job Geerds na WK Tokio: rust, ritme en een nieuwe blik op 2026

Op sportpark Middenmeer-Voorland komt Job Geerds rustig aanlopen en opent gastvrij het clubhuis van AV23. De baan ligt er stil bij. Zijn training begint pas later op deze ochtend. Hij oogt ontspannen, voor het eerst in lange tijd zonder spanning op de schouders. De hectiek van twee intensieve jaren ligt even achter hem.

Sinds de aanloop naar het EK van 2024 in Rome trainde Job uit Oost onafgebroken door. Anderhalf jaar lang verschoof elke week het doel, elke maand de grens. Pauze voelde als iets voor later, rust als iets voor anderen. Pas na het WK in Tokio brak eindelijk een leegte open: vakantie, geen schema’s, geen starts, geen hordes.
‘De eerste week zonder trainingen gaf ontwenning’, zegt Job. ‘Het voelde alsof er iets miste.’

Nu pakt hij het ritme weer op. Drie weken zit hij alweer in de opbouwfase. De eerste dagen liepen stroef, zoals dat gaat na een periode zonder belasting. Maar herstel komt snel, de soepelheid keert terug.

Zomer met een knal: 13,22 in Hengelo
De zomer gaf koers. Op het NK in Hengelo liep Job een fenomenale race: 13,22. Persoonlijk record, directe WK-limiet en de Nederlandse titel. De grens van 13,15 – het record van Robin Korving – kwam hierbij in zicht. Maar een PR heeft ook een prijs. ‘Als je iets doet wat je nog nooit doet, reageert je lichaam heftig,’ zegt hij. Zijn trainer zei direct: gas terug. Job voelde iets anders: gretigheid. ‘Ik ging juist nog harder trainen. Dat pakte verkeerd uit. Pijntjes, overbelasting. Drie weken herstel was eigenlijk nodig.’ Die irritaties bleven richting Tokio. Niet ernstig, wel voelbaar. Ook dat hoort bij topsport.

Tokio: drie weken voorbereiding, één moment dat kantelt
Tokio voelde als een avontuur. Drie weken eerder streek de Nederlandse ploeg neer op een trainingslocatie buiten de stad. Zo konden de atleten wennen aan het klimaat, de jetlag verwerken en ritme zoeken. De series gingen degelijk. ‘Ik liep roestig’, zegt Job. ‘Lang geen topwedstrijd gehad. Als je traag uit het blok komt, verlies je op elke horde twee honderdste. Dat tikt door tot zo maar twee tiende op de finish.’

De dag daarna volgde de warming-up voor de halve finale. ‘Je oefent nog de start, je doet een paar versnellingen en zo kom je in volle focus’, vertelt de atleet uit Oost. ‘Ik deed nog even een startje voordat de bus naar het stadion vertrok. Ik overstrek mijn knie, pijn schoot door mijn knieholte. Daar zit ook de aanhechting van de hamstring. Ik rende nog, maar de pijn bleef.’

Een bezoek aan de arts bij aankomst in het grote stadion. ‘De twijfel sloeg toe. Je wilt rennen, natuurlijk. Maar als je blijft denken aan die pijn, dan lukt niks. Ik besloot niet te starten.’
Een pijnlijk besluit, maar een verstandig besluit.

Vooruitkijken: van Apeldoorn naar Birmingham
Het vizier gaat nu richting WK indoor in Polen, eind maart. Een mooi eerste doel, maar niet het grootste van dit seizoen. ‘Het EK in Birmingham, in augustus, is veel belangrijker. Daar wil ik echt voor medailles lopen.’ Indoor geeft vertrouwen: korte baan, publiek dicht op de rand, sfeer die energie geeft. In februari rent Job in Nederland voor het NK indoor in Apeldoorn. De hal waar hij afgelopen jaar vijfde van Europa werd.

Trainen in Oost: kracht, hordes en duinlopen
De komende weken staan in het teken van opbouwen. Hordetraining binnen, kracht en duur, sprintblokken, buitenloopjes op de baan van AV23. Zaterdag is de duintraining.
De afwisseling houdt hem scherp. ‘Alles past nu in het grotere doel: nog snellere tijden.’
Met zijn PR op 110 meter horden krijgt hij inmiddels makkelijker uitnodigingen voor grote wedstrijden. Gold Races stellen hun deuren open.

AV23 en Sylvester Tanoh: de basis onder alles
Job begon op AV23 als klein jochie. De club is mijn tweede thuis. Zijn band met trainer Sylvester Tanoh is vertrouwd en precies. Kleine blikken, korte aanwijzingen, herhalingen met chirurgische aandacht. ‘We spreken elkaars taal’, zegt Sylvester. ‘Dat maakt het verschil.’

Nieuwe ruimte: fulltime atleet, studie afgerond
Job rondde vorig jaar zijn rechtenstudie af. Die druk is weg. Voor het eerst leeft hij als fulltime atleet. Rust pakken gaat makkelijker, de dag draait om lopen.
Sinds dit seizoen traint hij binnen een contract van Adidas. Dat contract geeft wat meer zekerheid. Medailles leveren bonussen op, prettig, maar niet de drijvende kracht. ‘Het lopen doe je toch echt voor je plezier en voor de progressie.’

De horizon: Los Angeles 2028
Verder dan 2026 kijkt hij voorzichtig. De Olympische Spelen in Los Angeles glinsteren wel aan de horizon. Nog tweeënhalf jaar. ‘Tokio voelde als een gemiste kans, maar mijn verhaal loopt door,’ zegt Job. ‘Ik heb veel geleerd van afgelopen jaar, en kom sterker terug.’