Rookvrij? | Vera Amende
Tijdens het buurtspreekuur op woensdag, tussen 11 en 12 uur in de serre van Eik en Linde, kregen we in oktober drie studenten van de UvA op bezoek. De reden van hun bezoek was om de
actie ‘Roetersstraat rookvrij’ onder onze aandacht te brengen. Hoewel er al duidelijk en met grote letters en strepen op de stoepen staat geschreven ‘niet roken’, staan er toch
nog altijd op de hoek van de Roetersstraat en de Nieuwe Achtergracht studenten te roken. Ze denken zeker dat als ze met één been op de Nieuwe Achtergracht staan, de oproep ‘niet
roken’ voor hen niet geldt.
Het koor 101810 | Vera Amende
Een van de activiteiten van het Stadsdorp Oost is zingen in het alweer jaren geleden opgerichte koor met de naam 101810. Het koor komt om de veertien dagen op maandagavond van half acht
tot negen uur bijeen in de vredige kapel van het Occohofje. De spil van het koor is natuurlijk onze dirigent Herbert. Gedreven door zijn vrolijke enthousiasme proberen we zo mooi mogelijk te zingen. Zelfs als iemand een beetje vals zingt, mag die vrolijk
mee blijven zingen. De soorten stemmen zitten bij elkaar: de sopranen links, de alten rechts en de mannen met hun eigen stemmen bij het altaar. De liedjes die we zingen krijgen we op
papier met tekst en noten en ook in verschillende talen aangereikt. De mensen die al wat langer in het koor
zingen, hebben inmiddels een flinke stapel liedjes. Nu het jaar op zijn einde loopt, hebben we op tijd de bijpassende liedjes van het seizoen geoefend. En mogen we die hopelijk, vlak voor Kerstmis, in de romantische duisternis van de grote tuin van het Hofje zingen. De dirigent doet bij deze een dringende oproep aan alle stadsdorpers van postcode 1018 om eens te komen kijken en vooral om mee te zingen met ons koor. Zingen schijnt overal goed voor te zijn en je kan er zelfs héél oud mee worden.
Sneeuw- en ijsherinneringen | Vera Amende
Een verloren winters verschijnsel waarover alleen oude mensen nog verhalen kunnen vertellen. Weet je nog wel, als de sneeuw van de stoepen werd geveegd, dat er leuke bergjes sneeuw aan de stoeprand ontstonden waarover je weer een looppaadje kon
maken? En denk eens aan de glijbanen schuin naar beneden vanaf ons bolerk. Eén sneeuwbui is nog in mijn geheugen gegrift: na schooltijd hing er een lage, wat gele lucht en het begon
te sneeuwen en het sneeuwde maar door. Op de smetteloos besneeuwde kade waar we woonden, was geen spoor van een fiets of een voetstap meer in de sneeuw te zien. Na het eten
vonden wij, de kinderen, dat we met onze blote voeten de onberoerde sneeuw wel mochten beroeren, dus onze kousen uit. Zelfs moeders werd aangestoken en rolde haar kousen naar beneden. Onze laatste schaatstocht van 4 februari 1996, over het
bevroren IJsselmeer van Enkhuizen naar Stavoren en terug, was een onvergetelijke tocht.
