Vijfentwintig jaar geleden startte de oplevering van woonwijk Park de Meer. In deze serie vragen wij hoe het de bewoners van het eerste uur en ‘de nakomers’ bevalt. Dit keer gaan we langs bij Charles Hartman en Inga Klouth. Zij wonen in een comfortabel appartement aan de Esplanade de Meer.
Ties van Dijk | Foto’s Ron Tolman en Ayuna
Charles is econoom en Inga heeft een medische achtergrond. Zij studeerde geneeskunde en werkte in een kliniek in Sint-Petersburg. Tegenwoordig is zij professioneel schoonheidsspecialiste. Samen runnen ze sinds zeven jaar hun bedrijf Inga Klouth in natuurlijke cosmetica. Hun producten ontwikkelen en maken zij zelf in hun kleine lab in Oost.
Charles: ‘Ik werkte in Oosterhout als controller in een bedrijf dat vullijnen maakte voor de farmaceutische industrie. Voor een nieuwe baan als aandelenanalist in Zuid heb ik enige tijd op en neer gereisd, maar elke dag tweeënhalf uur heen en terug was geen doen. Ik ben toen naar Amsterdam West verhuisd. Een vriend tipte mij dat op het voormalige Ajax terrein Park de Meer werd gebouwd. Niet lang daarna bood een collega zijn appartement hier te koop aan, echter onder het beding dat hij de helft van de winst zou krijgen als ik het weer zou verkopen. Dat heb ik niet gedaan. Ik ben op zoek gegaan naar een hoekwoning en zodoende wonen wij nu in dit hoekappartement. Amsterdam kende ik trouwens al door mijn studie aan de UvA.
Ondertussen zet Inga thee en ruikt het verdraaid lekker vanuit de open keuken. Dat blijken de ‘gata’ te zijn, smakelijk zoete, krokante Armeense gebakjes.
‘Ik ben twaalf jaar geleden vanuit Sint-Petersburg, waar ik heb gestudeerd en gewerkt, naar Nederland gekomen’, vertelt Inga. ‘Oorspronkelijk kom ik uit Zuid-Ossetië, dat toen nog deel uitmaakte van Georgië binnen de Sovjetrepubliek. Vandaar dat ik onder meer Ossetisch, Georgisch en Russisch spreek. Ik herinner me nog de Perestrojka die in 1985 begon met Gorbatsjov. Ik was twintig en dacht: wat gebeurt hier, dit wordt het einde van de wereld zoals ik die kende. Maar we mochten opeens alles zeggen, de grenzen gingen open en we konden voor het eerst naar het buitenland.’
‘Ik ben destijds rond de kerst met medestudenten naar Finland gegaan, wat een mooi en vrij land was dat. Uiteindelijk heb ik dertig jaar in Sint-Petersburg gewoond en toen ik emigreerde naar Nederland en in Amsterdam kwam, dacht ik: ‘Ik herken het hier.’
De band van Sint-Petersburg met Amsterdam stamt uit de 17e eeuw. Tsaar Peter de Grote kwam naar Nederland om kennis op te doen over de scheepsbouw. Dat deed hij op de werven van de VOC. Hij logeerde kortstondig in Zaandam en woonde daarna incognito aan de Oudezijds Voorburgwal. In die periode raakte hij gefascineerd door de grachten; dat vormde later de blauwdruk voor de kanalen van Sint-Petersburg.
Hoe beviel het je tussen al die uitgesproken Nederlanders? Inga: ‘Dat directe was ik wel gewend. Waar ik vandaan kom, is dat niet anders’, zegt ze glimlachend.’ En die beruchte zuinigheid van de Nederlander met dat ene koekje bij de thee? Inga: ‘Dat past bij dit land, jullie moeten van oudsher de boel hier beschermen tegen het oprukkende water en het met alle macht droog zien te houden, dat maakt je zuinig. Trouwens, dat ene koekje bij de thee is prima; te veel zoetigheid is niet goed.’
Jullie werken samen, wat is de taakverdeling? Charles: ‘Inga doet research en productontwikkeling, ik houd me bezig met de financiën, commercie, marketing, inkoop en logistiek.’ Inga is als ‘cosmetoloog’ bezig met de esthetische en genezende kant van huidverzorging. ‘In Nederland ken je dat eigenlijk niet; hier is het dermatologie of schoonheidsspecialisme. Mijn werk speelt zich af in het laboratorium, waar ik met natuurlijke grondstoffen als abrikozenpitolie, aloë vera en goudsbloemextracten onze producten ontwikkel. Daarnaast heb ik een schoonheidssalon waar ik behandelingen uitvoer. Daarbij is genezing door de natuur mijn credo. De huid is tenslotte het grootste orgaan en is de spiegel van het lichaam die laat zien hoe het met de mens is gesteld. Charles: ‘Doordat we ieder onze eigen specialismen hebben, zijn we complementair en dat verklaart de groei in de zeven jaar van ons skincarebedrijf.
Hoe bevalt het in Park de Meer? Inga: ‘Het is wijds en groen en de mensen zijn vriendelijk, dat valt me op als ik de honden uitlaat.’ Charles: ‘Het is op het gemoedelijke af, zomers lijkt het wel een vakantiepark. Dat komt ook doordat veel mensen, net als ik, tennissen en lid zijn van VVGA. Daar doe ik trouwens sinds ik hier woon mee aan de clubkampioenschappen, competities en de open toernooien. En sinds acht jaar bridge ik daar ook. De omgeving is prachtig. Ik loop vaak via Schellingwoude naar Landmarkt en langs de sportvelden naar het Diemerbos. Het is heerlijk om in zo’n rustige omgeving te wonen.’
Mensen letten op elkaar, dat heb ik ondervonden na een ongeluk waarbij ik op de fiets ben aangereden in de Arent Krijtsstraat in Diemen’, antwoordt Charles op de vraag hoe het is gesteld met het nabuurschap. Inga: ‘En ik was toen ver weg.’ Charles: ‘Gedurende drie, vier weken heb ik veel steun gehad van de buren. Ze deden boodschappen en kookten voor me. De eerste week kon ik niet eens zelfstandig eten en werd ik daar zelfs bij geholpen. Dat getuigt van saamhorigheid.’
Inga mist in de buurt een koffietentje, een plek om samen te komen. Je hoeft geen uitgebreide keuze te hebben; het gaat erom dat je elkaar kan ontmoeten, zoals ik in mijn buurt in Sint-Petersburg was gewend.’ Charles heeft eigenlijk geen wensen. ‘We wonen tussen twee winkelcentra in waar je van alles hebt en er zo heen loopt.’
Gaan Inga en Charles regelmatig terug naar Sint-Petersburg en Zuid-Ossetië? Charles wacht tot het daar weer rustig is. ‘Regelmatig niet’, zegt Inga, ‘maar ik ga wel af en toe naar Sint-Petersburg. Met het vliegtuig naar Estland en van daaruit met de bus naar Sint-Petersburg. Naar Zuid-Ossetië reizen is veel moeilijker; dan ben ik drie dagen onderweg. Deze week sprak ik wel mijn moeder van vijfentachtig die daar nog woont in een huis met een grote boomgaard met abrikozen en vijgen en een forse moestuin. Ze heeft nu zo’n grote aardbeienoogst dat zij niet weet wat ze ermee aan moet. Van huis uit ben ik vertrouwd met wat de natuur te bieden heeft.’ Wijzend naar het balkon met tomatenplanten en bloeiende planten’, zegt ze: ‘Gelukkig heb ik hier mijn eigen kleine moestuin.’
Plannen om vroeg of laat te gaan verhuizen hebben ze niet. Charles: ‘Nee, geen enkel plan daaromtrent.’
Bij het afscheid geeft Inga me van die krakend verse gata mee.
25 jaar Park de Meer
Bewoners over Park de Meer
25 jaar Park de Meer: Simone en Edward Davids
25 jaar Park de Meer: Agnes van Gelderen en Peter Hoekstra
25 jaar Park de Meer: Charles Hartman en Inga Klouth
