[Column Leeuw van Moerkerken]
Ik heb helemaal niks nieuws te zeggen. Wat ik te zeggen heb, is in de kern dezelfde boodschap die alle feministen voor, tijdens en na mij ook hebben. Wat jammer eigenlijk dat ik het gevoel heb mijn volstrekt onoriginele mening toch te moeten uiten. Helaas is de geschiedenis er nog niet in geslaagd de zo lang beloofde gender gelijkheid te realiseren.
Voelt de Amsterdamse nacht anders nu de zeventienjarige Lisa vermoord is na het uitgaan? Nee, zo heeft de nacht altijd gevoeld. Het drukt je alleen weer even op de feiten. De monsters waar ouders voor waarschuwden bestaan. Ik weet niet of ik de angst echt kan bevatten. Ik ben immers nog nooit als vrouw naar huis gefietst, maar ik doe mijn best om het te begrijpen, om het me voor te stellen: ik neem het serieus.
De hele maatschappij is er schuldig aan (ook vrouwen). Het gaat van kwaad tot erger: hogere eisen voor vrouwen, grapjes over niet kunnen inparkeren, mansplainen, girl math, I’m just a girl, mannenpraat, machogedrag, vrouwen niet serieus nemen, catcalling, vrouwen ondergeschikt vinden, slutshamen, aanranden, verkrachten, femicide? Al het seksisme in alle vormen en maten, verborgen en onverholen, bewust en onbewust moet de wereld uit voordat vrouwen niet meer banger hoeven te zijn dan mannen als ze ’s nachts door het donker fietsen. Maar we moeten ons ook niet alleen focussen op de verkrachters in het donker. Bij 88 procent van de vrouwen die worden verkracht, gaat het om een bekende: partners, dates, familie, vrienden, collega’s… zij zitten niet in de bosjes. Zij roepen nu mogelijk ook mee dat de monsters moeten worden aangepakt, misschien zijn ze zich niet eens bewust van het kwaad dat ze zelf veroorzaken. Het is een ieders verantwoordelijkheid om te voorkomen dat jijzelf en de mensen om je heen seksueel grensoverschrijdend zijn. De rechtsstaat gaat het niet doen: er is vaak geen bewijs, mensen doen geen aangifte, ons systeem kan daders vrijwel niet vervolgen; en alle pogingen om dat te veranderen zullen ontoereikend zijn. Iedereen moet zich bewust zijn van zich zelf. Een onschuldig seksistisch grapje normaliseert vrouwonvriendelijke praat, het leidt bij anderen weer (misschien onbewust) tot het minderwaardig vinden van vrouwen, dat voedt weer seksistisch gedachtengoed zoals dat van Andrew Tate, Jordan Peterson en Thierry Baudet; en het drijft de allergeksten tot femicide.
De maatschappij zal vandaag op morgen niet genezen zijn, ook al moeten we er wel naar streven. Maar we mogen ook niet terugvallen: Ongetwijfeld zijn er ouders die hun dochters nu niet meer uit laten gaan, of meisjes die het simpelweg zelf niet meer durven, mensen die meisjes aansporen zich niet ‘zo uitdagend te kleden’, ouders die andere ouders beschuldigen van onvoorzichtigheid. Het is de bescherming van vrouwen die uiteindelijk weer tot het inperken van vrijheid kan leiden. Laat de moord op de zeventienjarige Lisa niet leiden tot meer ongelijkheid.
