Om vijf voor tien parkeert Saeed zijn bus voor de winkel in de Javastraat. Opgewekt stapt hij op me af. Natuurlijk doet hij mee met de estafette serie “Ken uw Oosterbuur.” Vanmorgen heeft hij de vraag ‘Voel je je geworteld in Nederland?’ van Marijke de Waal uit de vorige aflevering gelezen. Geroutineerd rijdt hij de gevelrekken met mango’s naar buiten, zodra zijn broer er is gaan we thee bij de buren drinken.
Ken uw Oosterbuur is een estafetteserie met als doel onze ‘Oosterburen’, buurtgenoten uit Amsterdam-Oost, beter te leren kennen. Aan het eind van iedere aflevering krijgt Doret van der Sloot van de geïnterviewde een nieuwe naam en vraag voor de volgende maandag van de maand.
‘Wie ik ben, wat ik ben, wat ik bezit en waarnaar in verlang: alles heb ik aan een persoon te danken: mijn vader. Imtaiz werd als laatste van negen kinderen in Brits Indië geboren, in 1939. Na de Tweede Wereldoorlog werd de Britse kolonie opgesplitst in de landen India en Pakistan. De islamitische minderheid die in India woonde vluchtte voor oorlogsgeweld naar Pakistan. Zo ook het gezin van mijn vader.
Hoewel de nieuwe woonplaats Lahore maar 50 km van hun geboortegrond lag, moest mijn familie alles achterlaten. Zonder huis, werk, spullen, geld of vangnet moesten ze in een nog niet gevormd land opnieuw beginnen. Mijn vader was toen acht. En weet je wat zo bijzonder is? Toen ik vanaf Lahore naar Amsterdam-Oost verhuisde, was ik ook acht. Onze situatie is, door zijn harde werken, totaal onvergelijkbaar. Ik kwam op mijn achtste in een vijfkamer-appartement aan de Hoogte Kadijk terecht. Mijn vader vluchtte voor een verschrikkelijke oorlog waarbij iedereen die hij kende betrokken was. Voor oorlog moeten vluchten uit je eigen land, dat gun je niemand.
Als een van de eerste Pakistaanse families in Nederland hebben mijn ouders het vreselijk goed gedaan. Ik ging direct naar de Nederlandse school, waar hoofdmeester Kreek zich over mij ontfermde. Ik heb vele goede jeugdherinneringen; eindeloos speelden we met de buurjongens op straat, het gebrul van Artis op de achtergrond.
In die tijd zag ik mijn vader nauwelijks. Overdag werkte hij als schoonmaker, ’s avonds runde hij zijn videotheek. Toen ik eenentwintig was kocht mijn vader deze winkel. Hij had het runnen ervan onderschat en hij vroeg me of ik dat wilde overnemen. Ik had geen opleiding of achtergrond in ondernemen, moest alles zelf uitzoeken.
Maar het is gelukt, zeven dagen per week stappen mijn broer en ik op een rijdende trein die achtentwintig jaar geleden op de rails is gezet.’
Innerlijke rust
‘Misschien komt het doordat ik ouder word, maar ik verlang er soms naar om op een andere manier met mijn tijd om te gaan. Een voorbeeld: ik bid iedere dag vijf keer. Dat doe ik vaak gehaast, tussen de bedrijven door. Een vriend van mij heeft ook een druk leven en bidt ook vijf keer per dag. Maar de manier waarop hij de dagelijkse dingen doet, is heel anders, vanuit een diepe, innerlijke rust. Dat zou ik ook graag willen: hetzelfde doen als altijd, maar dan vanuit rust.
Toevallig zijn we dit jaar, samen met onze neef, begonnen met het opzetten van een online winkel. Ik hoop dat dit extra verkoopkanaal uiteindelijk tijd gaat opleveren, zodat ik meer ruimte en rust krijg voor de andere dingen die belangrijk zijn, zoals familie en vrienden.’
Geworteld
‘Ik heb mij altijd geworteld gevoeld in Amsterdam-Oost. Dat komt door onze familiecultuur. Sinds twee jaar hebben we als gezin (twee zoons, tien en vijf) een eigen huis, officieel wonen we niet meer bij mijn ouders. Maar we slapen meestal aan de Hoogte Kadijk en in het weekend is iedereen daar, mijn zus, broer en alle neven en nichten.
Dat ik me behalve Amsterdammer ook Pakistani voel, komt vooral door de winkel. Nu hebben we veel Nederlandse klanten, maar vroeger kwam de hele Pakistaanse gemeenschap hier boodschappen doen. We spraken Oerdoe, hielden elkaar op de hoogte van hoe het er in Pakistan aan toeging. En ik moet eerlijk zijn, in ben pas echt van Pakistan gaan houden door mijn vrouw. Zij heeft tot haar 26e in Lahore gewoond en door haar heb ik mijn geboortegrond pas echt leren kennen. Ieder jaar gaan we naar haar familie, mijn zoons voelen zich daar ook heel gelukkig.
Als ik later oud ben dan wil ik het graag net zo voor elkaar hebben als mijn vader dat heeft: iedere dag heeft hij zijn kinderen en kleinkinderen om zich heen. Als je als familie goed voor elkaar zorgt dan kan je overal in de wereld wonen, bij elkaar ben je overal thuis.’
De vraag voor de volgende aflevering is voor Achmed Enasseri: ‘U bent in staat om zich op een hele bijzondere manier met alle mensen in uw omgeving te verbinden, heel close. Hoe, wanneer en waar hebt u dat geleerd?’
