Tijdens het uitlaten van mijn hondje liep ik ’s morgens vroeg langs het tijdelijke Montessori Lyceum aan de Van Eesterenlaan. Tegen de gevel stond een kartonnen doosje met daarop een ontroerende boodschap: ‘In dit doosje ligt een duifje, klein en stil, dat niet meer vliegen kan, hoe graag het dat ook wil.’
Patrick van den Hoven
De dierenambulance zou het dier die middag ophalen voor zijn ‘laatste reis’. De onbekende dichter wenste het duifje een mooie plek toe, waar geen pijn meer is en de hemel zich eindeloos uitstrekt. Inclusief een rood hartje. Ik heb niet onder het doosje durven kijken. Sommige dingen kun je beter laten zoals je ze aantreft.
Toch raakte het tafereel me. Er was een doos geregeld, een gedicht geschreven, een dierenambulance gebeld en zelfs nagedacht over het hiernamaals. Dat allemaal voor een dier dat door veel stadsbewoners weinig poëtisch als ‘vliegende rat’ wordt aangeduid.
Maar aan de Van Eesterenlaan lag even geen plaagdier. Daar lag een kwetsbaar duifje dat een waardig afscheid verdiende. Tussen een vliegende rat en een duifje op weg naar de hemel zit soms maar één velletje A4.
