Een dagje op het water is over het algemeen rustgevend. Het gekabbel van de golfjes, de trage gang langs het riet, iedereen die je tegenkomt begroeten. Heel anders dan bij het drukke leven in de stad. Een uitzondering op die rust vormen de bruggen en sluizen die je onderweg wel eens tegenkomt. Daar komen al snel de stadse emoties weer aan de oppervlakte. Stress vanwege de drukte, ergernis over voordringers en verwondering over de asociaal grote en dure boten van de anderen.
Fokko Kuik ging dit jaar vroeg op vakantie en was net voor de zomer weer terug in de stad. Hoe bevalt hem de zomer in Oost?
Hoewel de meeste jachthavens ook op mooie dagen vol blijven liggen met dure ongebruikte boten – veel bootbezitters hebben vaak ook andere dingen te doen blijkbaar – kan het soms toch behoorlijk druk worden op het water. Het is dan ook niet verwonderlijk dat vele niet-bootbezitters het leuk vinden om op zondagmiddag eens neer te strijken op een terrasje langs een sluis. Lang geleden fietste ik wel eens met mijn broer naar Blokzijl, waar je pal naast de sluis, midden in het oude stadje op een terras naar de bootjes kon kijken. Daar was je al gauw getuige van de ergernissen en ruzies tussen de varende echtparen: de man meestal aan het stuur/roer, de vrouw met de touwen in de weer.
Later ontdekte ik in Muiden een vergelijkbaar terras van café Ome Ko langs de Groote Zeesluis. Zeker later op de middag, als de opvarenden al een beetje aangebrand zijn door de zon en wat ontremd zijn geraakt door de alcohol, kun je dan interessante dialogen opvangen over hoe je moet sturen en aanleggen in zo’n smalle sluis.
Hoewel er geen terras is bij de Oranjesluizen tussen het Zeeburgereiland en Schellingwoude, is het toch leuk om ook daar eens te gaan kijken. Deze uit 1872 stammende zeesluis, ooit de Amsterdamse toegangspoort van en naar de Zuiderzee en alle wereldzeeën daarachter, wordt nog steeds druk gebruikt. Naast de drie smalle oude sluizen aan de Schellingwoudekant, die vooral gebruikt worden door de pleziervaart is er tegenwoordig ook een veel grotere nieuwe sluis voor de steeds grotere binnenvaartschepen.
Toen ik laatst fietsend op de Schellingwouderbrug zag dat het behoorlijk druk was bij de sluis ben ik er weer eens gaan kijken. Zelf heb ik er ook regelmatig gebruik van gemaakt toen ik nog een boot bezat. Ik zag dat er nog weinig veranderd was. De meeste schippers zijn wat gespannen bij het invaren en ze moeten nog steeds gemaand worden om zo ver mogelijk naar voren door te varen om de sluis optimaal te benutten. En iedereen heeft altijd grote haast om er weer uit te mogen. Tijdens het ‘schutten’ – het verval is maar een paar decimeter, dus het duurt nooit lang – is er altijd even rust voor een gesprekje met de varende buren.
Van de jonge vrouwelijke steward uit Purmerend (‘leuk vakantiebaantje’) hoorde ik dat het die dag wel meeviel met de stress. Dat zal over een paar weken, als SAIL 2025 begonnen is, wel anders worden. Misschien leuk om dan ook een keer te gaan kijken. Het aardige is dat je lopend of met de fiets ook via de sluisdeuren van Schellingwoude naar Zeeburgereiland vice versa kunt gaan. Een leuk alternatief voor de Schellingwouderbrug.
