Ik kwam als postbode wel eens langs bij het huis van Eva Hoeke in de Watergraafsmeer. De laatste tijd hoor ik regelmatig radiospotjes, waarin ze zichzelf aanbiedt als docent columnschrijven aan haar eigen keukentafel. Verder gebruikt ze sinds een paar jaar een platform waarin ze haar betalende lezers wekelijks bedient met columns over het dagelijks leven, zoals ze die ook al voor de zaterdagbijlage van Volkskrant schreef. Net als haar man Marcel van Roosmalen is ze een creatief ondernemer, die op deze manier voorziet in haar inkomen.
Fokko Kuik interviewt bekende en minder bekende, oude en nieuwe ondernemers in Oost.
Geboren en getogen in Krommenie had Eva (1979) net als de meeste mensen niet echt een idee wat ze later zou willen worden. ‘De meeste jongeren in de Zaanstreek kiezen voor een praktisch beroep’, legt ze uit. Als dochter van de bekende pianist Rob Hoeke en van een moeder die een opleiding aan de sociale academie had voltooid, koos Eva er toch maar voor om na de havo verder te gaan studeren. Het werd HBO-journalistiek in Utrecht en ze ging op kamers wonen in Amsterdam. ‘Ik had helemaal niet zo’n idee van wat dat journalist zijn zou inhouden’ vertelt ze. ‘Discussies over politiek enzo hadden we eigenlijk nooit thuis, maar ik kon wel goed schrijven’.
Na haar afstuderen was het niet makkelijk om geld te verdienen met stukjes schrijven. ‘Via een stage bij de Haagse Post kreeg ik eens de kans om een stuk te schrijven over de Miljonairsfair in de RAI’, vertelt Eva. ‘Het werd best een kritisch stuk, maar de organisator van die beurs vond het toch leuk geschreven en bood me de kans aan om voor een nieuw blad van hem te gaan schrijven. ‘Ik begon daar natuurlijk helemaal onderaan in de hiërarchie, maar ontwikkelde me uiteindelijk tot hoofdredacteur van dat blad. Die ervaring opende vervolgens de deur naar Het Parool en later De Volkskrant.’
Voor die kranten schreef ze met behoorlijk veel succes interviews, artikelen en columns. Omdat met kinderen een beetje comfortabel wonen in Amsterdam financieel niet haalbaar was voor een journalistenpaar, verhuisden ze in 2017 naar haar geboortestreek en gingen in Wormer wonen. Over de woonervaringen daar heeft ze in 2024 samen met Marcel nog een theatershow gemaakt onder de titel ‘Zandweg 17, Wormer’.
Ook in haar columns voor de zaterdagbijlage van de Volkskrant kwam hun degelijks leven daar wekelijks langs. ‘Je komt er wel vandaan, maar hoort er na die jaren in Amsterdam toch niet meer helemaal bij’. Dat leidde bij veel lezers, ook uit heel andere delen van het land, tot veel herkenning.
Nadat ze in coronatijd, met het oog op terugvallende schrijfinkomsten al was begonnen met haar keukentafelcursus columns schrijven (‘het advies kwam van een goede kennis’) was het wel even schrikken dat de Volkskrant wilde stoppen met haar veel gelezen column. Niet dat feit als zodanig, maar vooral de motivatie daarvoor (‘teveel van hetzelfde’) bracht nogal wat commotie met zich mee. Bij haar zelf, maar ook bij haar vaste lezers. Gelukkig wees iemand haar op de mogelijkheid om columns aan te bieden via petjeaf.com. Met een behoorlijke groep trouwe lezers kan ze daar inmiddels weer goed van leven.
Als ik haar vraag naar het geheim van een goede column en hoe ze de vaardigheid, die ze daarvoor zelf in tien jaar heeft ontwikkeld, overbrengt op haar cursisten begint Eva nog enthousiaster te vertellen dan in de eerste helft van ons gesprek.
‘Er is altijd wel iets om over te schrijven’, begint ze. ‘De kunst is om door gewone banale gebeurtenissen van alledag heen te kijken en daar dan de aardigheid van in te zien. In vele opzichten staan we als mensen toch behoorlijk onbeholpen in het leven. Als je in staat bent om dat niet alleen te zien, maar ook mooi op te schrijven gaan lezers dat herkennen.’
In haar keukentafelsessies met maximaal vijf deelnemers per keer, bespreekt ze met haar cursisten aan de hand van door hen van tevoren ingestuurde columns, de valkuilen waar ze ook zelf van heeft geleerd. En ze bespreekt met wat wel en niet werkt. Als uiteindelijk doel van elke column geeft ze aan: ‘een leuk mens laten zien’. Dat kan de ik-figuur zijn, maar ook een figurant die de schrijver tegenkomt in zijn of haar stukje. Het grote voorbeeld van Eva als columnist is Simon Carmiggelt. ‘Die kon als geen ander de onbeholpenheid van mensen in het dagelijks leven neerzetten, maar zonder neerbuigend te doen!’
Na zo’n keukentafel sessie, die zo’n vijf uur duurt en soms best confronterend is, maar waarbij ook altijd veel wordt gelachen, schrijven de deelnemers een nieuwe column. Die worden een paar weken later in een gezamenlijke zoomsessie besproken. In de vijf jaar dat ze de cursus nu geeft, heeft ze al heel wat deelnemers aan haar keukentafel gehad; mannen, vrouwen van 30 tot 80 jaar. Bijna allemaal zijn ze daarna doorgegaan met schrijven en sommigen publiceren ook al.
Na ruim 25 jaar actief te zijn in de journalistiek mijmert Eva wel eens over een carrière-switch. ‘Maar ja, dan moet je weer gaan studeren, psychologie bijvoorbeeld’. Ze doet al een tijdje een haar best om Arabisch te leren. Dat valt niet mee, maar het is leuk om met heel iets andere bezig te zijn. ‘Ik zou ook best eens op een kantoor willen werken, geen vijf dagen in de week, maar gewoon om in een andere omgeving met mensen te werken. Als freelancer werk je toch voornamelijk alleen thuis.’
Gelukkig is het leven met de overactieve Marcel van Roosmalen en hun drie kinderen van respectievelijk 4, 8 en 10 jaar allesbehalve saai. Aan het leven in de Watergraafsmeer is ze inmiddels na anderhalf jaar wel weer gewend, maar de overgang vanuit Wormer was best groot. Genoeg inspiratie om over te schrijven.
Als je haar wekelijkse columns ook wil lezen, kijk dan op www.petjeaf.com/evahoeke En als je geïnteresseerd bent in haar keukentafelcursus columns schrijven stuur dan een mail naar [email protected]
