Sinds ik in de Oosterparkbuurt woon loop ik bijna dagelijks langs de optiek van Anna Kant (1976) aan de Beukenweg 6. Ik heb er een paar jaar geleden zelf ook naar tevredenheid mijn huidige bril laten aanmeten. Mij viel toen al op dat ze met een licht Oost-Europees accent sprak, maar vergat toen te vragen hoe dat zat. Toen ik eind vorig jaar op haar etalageraam zag dat de zaak inmiddels alweer 15 jaar bestaat leek me dat een mooie aanleiding voor een interview voor oost-online.

Fokko Kuik

Dat accent komt uit Polen, waar ze in een klein stadje in het noorden opgroeide. Na haar afstuderen (economie in Bydgoszcz) eind jaren 90 bleek het lastig om een baan te vinden. Uiteindelijk vond ze een redactiebaan, maar die werd slecht betaald, ze moest er dagelijks ver voor reizen vanuit haar ouderlijk huis.

Ze was inmiddels vierentwintig en als uitweg uit die toch wat uitzichtloze situatie bedacht ze dat ze als au pair in het buitenland haar Engels moest gaan verbeteren. Polen behoorde nog niet bij de EU dus in Engeland kon ze op dat moment geen visum krijgen. Iemand van een au-pairbureau tipte haar om het in Nederland te proberen, ‘daar spreken de meeste mensen ook wel Engels’. Na flink wat gespaard te hebben, kon ze hier met een toeristenvisum op basis van een contract met een agency wel naar toe.

Met haar eerste adres in Limburg had ze weinig geluk. Het kwam neer op ordinaire uitbuiting, dus na negen maanden keerde ze gedesillusioneerd met de bus terug naar Polen. Gelukkig kwam er na vijf maanden een tweede kans, dit keer in Amsterdam en gelukkig in een veel fijner gezin. Naast haar au pairwerk wekte ze hard in allerlei bijbaantjes om zoveel mogelijk geld te verdienen, verbeterde haar Engels, leerde Nederlands en besloot al snel dat ze hier wel wilde blijven.

In 2003 leerde ze haar man hier kennen, waarmee ze nog steeds samen is, en in 2004 kreeg ze een werkvergunning. Na diverse baantjes adviseerde een kennis haar om in een optiek te gaan werken (‘jij hebt ook slechte ogen toch?’). Dat bleek een gouden tip te zijn. Ze werkte zo’n vier jaar bij verschillende filialen van Specsavers en deed ondertussen haar vierjarige opleiding tot opticien en vervolgens ook tot contactlensspecialist.

Ook in de praktijk bleek ze een vlotte leerling te zijn en sneller dan verwacht werkte ze vaak in haar eentje in een filiaal in Bos en Lommer. ‘Superspannend was dat, al die verantwoordelijkheid, maar het lukte me goed, vooral omdat ik veel geduld had met de soms best uitdagende klanten in die buurt’.

Een oudere zelfstandige opticien vlakbij kwam regelmatig bij haar buurten, zag haar talent en bood haar na een tijdje aan dat zij zijn zaak wel kon overnemen als hij met pensioen zou gaan. Die overname was al bijna rond toen er ineens toch wat financiële addertjes onder het gras bleken te zitten. Intussen was haar oog gevallen op haar huidige pand aan de Beukenweg. ‘Mijn schoonouders hebben hier vlakbij gewoond en ik had zelf ook een heel goed gevoel met deze buurt’, vertelt ze, ‘Ze wonen inmiddels zelf ook weer in deze buurt’.

‘Toen de verhuurder me onverwachts vroeg of ik nog steeds belangstelling had voor dat nieuwe winkelpand aan de Beukenweg, zag ik dat als teken van boven’. Hoewel de champagne voor de overname van de optiek in Bos en Lommer al klaarstond, koos ze toch voor de winkel in Oost. Ze ontwierp eigenhandig de inrichting van de zaak en ontving in september 2010 haar eerste klant, die ze nog steeds tot haar vaste klanten mag rekenen.

Al na een paar maanden kon ze het niet meer alleen af, dus dat was een goed teken. Geschikt personeel vinden en vasthouden bleek een grote uitdaging, ook in de jaren die volgden. Maar dat is wel essentieel om de kwaliteit te kunnen bieden die ze nastreeft. ‘Mijn specialiteit ligt bij de moeilijkere gevallen, zowel wat brillen betreft als ook bij de contactlenzen. Verder krijg ik veel complimenten over mijn advies ten aanzien van de keuze van een passend montuur.’ Na een paar jaren adverteren en flyeren bleek de mond op mondreclame de meest effectieve vorm van marketing te zijn. Ze werkt bij voorkeur op basis van afspraken, zodat ze altijd voldoende tijd kan uittrekken voor elke klant.

Als ik vraag naar haar toekomstambities blijkt haar belangrijkste wens ‘wat meer ruimte’ te zijn. ‘Het liefst met een uitbouw naar achteren op deze plek, maar in elk geval deze buurt’. Ze woont zelf inmiddels met haar man en kinderen (11 en 13) in Almere en al een paar keer kwamen er kansen voorbij om andere optieken over te nemen. Met als grootste probleem het vinden van geschikt personeel is dat er nog niet van gekomen.

Terug naar Polen is in geen geval een optie. Ze komt nog minstens één keer per jaar bij haar moeder, broer en zus, die er nog steeds wonen en die haar in vakanties ook regelmatig bezoeken. Maar de vrijheid die ze hier al vanaf het begin heeft leren kennen en waarom ze besloot hier te willen blijven zou ze daar veel te veel missen. Optieken met uitgebreide oogmeting, zoals we dat hier kennen, bestonden daar tot voor kort bijna niet. Net als in veel andere landen ging je voor een oogmeting naar de oogarts en bestelde je vervolgens met een recept een bril of lenzen bij een brillenwinkel. Inmiddels vindt je in veel meer landen de opticienketens zoals we die hier ook al jaren kennen.

Terwijl haar vaste medewerker Paul al ruim een uur druk is met twee andere klanten – goed oogadvies kost nu eenmaal tijd, blijkt wel weer – hebben we het nog even over onze buurt. Hoewel het er altijd gezellig druk is moet Anna wel elke ochtend de rommel tussen haar gevelplantjes weghalen. Ook zelf weet ze dat ze met dat soort dingen behoorlijk precies is en laat dat nou net de belangrijkste eigenschap zijn die bij een goede opticien past.

Kortom, als je alles niet meer zo scherp ziet of als je montuur wel erg gedateerd begint te raken, dan zou je wel eens een afspraak met Anna of Paul kunnen maken.

annasoptiek, Beukenweg 6